do czego to prowadzi….

Jestem na bieżąco z zaistniałymi wydarzeniami w Polsce. Bo jak można się odciąć?

Urodziłam się w Polsce, dzieciństwo, młodość i czas edukaji spędziłam również w kraju urodzenia. Los bo los…tak pokierował, że jestem w kraju, o którym nie śniłam i nie marzyłam. Byłam szczęśliwą mamą i z uśmiechem na ustach wykonywałam swoje obowiązki służbowe. Aż, obudziłam się za wodą i zrozumiałam, że wyjścia innego nie mam. Byłam nielegalnym emigrantem i nie byłam emigrantem zaborczym i roszczeniowym. Kraj mojego “wygnania” uważałem za coś przejściowego. Nie obwiniałam nikogo za moje wygnanie, no exa jak najbardziej, ale tak cichutko, aby nikogo nie zarażać, moimi nie najlepszymi myślami. Nie siałam nienawiści, zła i swoich frustracji. Pozwoliłam swoim dzieciom zrozumieć jaki jest ich tatuś. Na zrozumienie i dojrzałość do pewnych sytuacji potrzeba czasu. Nic nie dzieje się poprzez pstryknięcie palcami.

Zasiane zło wzejdzie i się rozsieje jak chwast.

Zasiane dobro zakiełkuje urośnie i zaowocuje.

Zaznałam nienawiści i sama nienawidziłam. Do tego stopnia, że wymyślałam najprzeróżniejsze sposoby dokuczenia. Cieszyłam się jak zadziałał, smuciłam gdy sposób nie udał się. Aż…zapaliło się światełko STOP. Poprosiłam objekt mego znienawidzenia o rozmowę w cztery oczy.

” Wiem i ty wiesz, że ukradłaś moje pieniądze. Wiesz jak ja potrzebowałam tych pieniędzy.

Jesteś złodziejką. Jesteś złodziejką i my obie tylko o tym wiemy.

Możliwe, że ty tych pieniędzy bardziej potrzebowałaś niż ja i moje dzieci.

Wybaczm Ci.”

Podałam jej rękę na znak mego wybaczenia.

Dziewczyna nie podała mi ręki, więc wzięłam jej dłoń i uścisnęłam.

Po słowach …Wybaczam ci… i uściśnięcie jej dłoni, wybaczyłam tej dziewczynie. Poczułam się wolna od nienawiści, wolna od myśli o pieniądzach i o niej. Poczułam lekkość i powróciłam w głąb siebie. Ponownie byłam sobą.

Tylko… na przebaczenie które płynie z samego serca trzeba dużo siły.

Słowa i tylko słowa nie zdziałają cudów.

Nienawiść jest jak rak z przerzutami.

Za kilka dni dziewczyna się wyprowadziła.

Jeśli nie zrozumiemy swojej nienawiści, zje nas i kosteczki nie zostanie.

Jeszcze nie czas…

Kilka dni wolnego. MM w pracy na wyjeździe, postanowiłam odozdobić domek. Każdego roku ozdabiam na zewnątrz i wewnątrz. Nigdy mniej, zawsze więcej i więcej. Dokupuję światełek, bąbek itp.

Ozdabiam nawet łazienki. Oczywiście sprzątania, jest bardzo dużo i robi się większy bałagan niż przy ozdabianiu.

Ściągam ozdoby z mebli, okien i rozbierałam choinkę, bez żadnego ustalonego wcześniej porządku. Srebrny pokój zostawiłam na koniec.

odzdabianie 2019

Do zdejmowania dekoracji używałam drabinki z trzema schodkami. Wygodnie i bezpiecznie.Tak też myślałam…jestem bezpieczna, nic mi sie nie stanie jeśli będę się trzymać i wszystko bedę robić ostrożnie…. I tak też się zachowywałam. Doszłam do kuchni. Na oknach sznury kolorowych delikatnych łańcuchów choinkowych. Wiadomo w sklepach na całym świecie, jest ogromny wybór, więc…w okresie przedświątecznym nigdy się nie oprę pokusie kupienia.

Z jednej strony okna kuchennego do zdejmowania łańcuchów (widoczne po lewej stronie zdjęcia) użyłam drabinki. Nie wiem, dosłownie nie wiem, możliwe że byłam już zmęczona i z za stołu kuchennego drabinki nie zauważyłam, że ją tam zostawiłam, stanęłam na krześle. Krzesła nie przysuwałam blisko okna, miałam nadzieję że łancuch po pociągnięciu się zsunie. Niestety nie zsunął  i nie dbając, że może się porwać, pociągnęłam po raz drugi i ze zwiększoną siłą.

To był błąd, to była zła decyzja. Padałam zciskając w dłoni kolorową świąteczną girlandę. Obok stał kosz z już poskładanym praniem. W głowie myśli leciały jak kometa  ..padnę na kosz, padnę na stopień kuchennych schodów, co będzie dalej…

Najpierw otarłam się nogami o kosz,  pośladki i biodra z hukiem opadły na podłogę, ostatnia była głowa. Myśl…co będzie????….

Głowa z wielkim ciężarem opadła na zgrzewkę zielonej herbaty. Plastikowe butelki zamortyzowały upadek głowy, ale nie tak bardzo, bo po upadku głowy, całe ciało aż drgnęło. Obolała wstałam. Krzesło nie wywrócone, poskładane pranie rozrzucone i daleko odemnie.

Cała prawa strona mojego ciała boląca. Prawa noga, łokieć i biodro uciarpiały najbardziej. Nie byłam pewna czy niczego nie połamałam, łokieć bolał okrutnie. Noga wykręcona ale … dało się ją poruszać. Głowa…głowa w tym upadku najmniej była poszkodowana.

Cały dzień, zgrzewka butelek plastikowych mi przeszkadzała. Nie przeszkadzała mi w poruszaniu się po mieszkaniu, przeszkadzała mi moim oczom. Byłam zła na siebie, że nie chowam jej do szafki,  nie wynoszę do garażu jak zwykle. Ale nie, patrzyłam i nic nie robiłam. Kolejny raz przechodząc obok zgrzewki z butelkami,  chciałam  chwycić i ją rozpakować. Butelki ustawić w barku. Coś mnie powstrzymywało. Coś nie pozwalało mi na wykonanie tej czynności.

Żeby nie zgrzewka,  moja głowa, uderzyła by o kant kuchennego schodka. Co by było? Nie wiem. Padając pamiętałam o schodku, zapomniałam o zgrzewce zielonej herbaty w plastikowych butelkach.

Miałam ogromne szczęście.

W łóżku długo nie mogłam zasnąć, wypiłam kawę dość późno to pierwsze, drugie …. byłam obolała. Miałam trudności ze znalezieniem odpowiedniej pozycji do snu.

Poranek przewitał mnie …bolącym nadgarstkiem, łokciem, biodrem, całą nogą.

Nie odczuwam, żadnego bólu głowy po upadku.

Miałam szczęście.

Stracony głos

Tak, tak, dziś drugi dzień bez głosowy i piszcząco- skrzeczący. Chcę coś powiedzieć a głos zanika lub … piszczy, skrzeczy. Trudno mi się rozmawia ale próbuję.

Po wypiciu każdego łyczka wody, jest lepiej i za chwilę to samo.

Gardło, głowa nie boli. Gorączki nie mam, osłabienie. Ogólnie czuję się Ok, spać się chce. Wczoraj po pracy podgrzałam na patelni jedzonko. Po zjedzeniu schowałam się do łóżka. Spałam, budziłam się, spałam i tak do 10pm. Zeszłam na parter aby pogasić światła a inne zapalić. Czerwona lampka na płytce gazowej zwróciła moją uwagę. A tam pod patelnią płonie palnik gazowy. Wprawdzie był nastawiony tylko na podgrzewanie ale …. żeby tak byłoby włączone całą noc to … nic by się nie spaliło, ale zasmrodziło to na pewno. Wczoraj byłam po pracy wykończona. Dzisiaj mniej, ale jest po 5pm, a ja w łóżku. Grzeję się pod dwiema kołdrami i kocykiem elektrycznym.

Nie chcę chorować.

Wiosna przecież idzie!!!!!

Ptaszki już radośnie ćwierkają!!

Wiosenne kwiatki nieśmiało wschodzą!!!

Chorować nie mogę!!!