Jaki będzisz dzisiejszy dniu?

Oczywiście, że zależy tylko wyłącznie odemnie. Jestem poddenerwowana. Bez przyczyny. Nikt przecież w nocy, mi kołdry nie ściągał.

Chciałam wymyć zęby, tak normalnie w spokoju, bez MM podglądania, stania, patrzenia się, gapienia. Zrobić poranną toaletę bez “świadków”. Uffff

Trzeba było na kilka minut zrezygnować, bo moje kochanie drepcze mi po piętach. Uff

Zaleciałam w końcu do łazienki i zrobiłam poranną toaletę. Mamy kilka łazienek, ale nie będę wszędzie ustawiać szczoteczek, płynów, dezodorantów itd. chociaż w tej na parterze, w szafce nam szczoteczki i inne przybory, emergency.

Więc, przygotowana do pracy, wchodzę do kuchni. Tam MM, moje kochanie, szykuje dla mnie śniadanie. No i znów poddenerwowanie, które tłumię. Przy śniadaniu, moje milczenie zaczyna denerwować MM. No jak, jak powiedzieć, jak określić moje zachowanie, jeśli sama nie wiem o co chodzi z moim systemem nerwowym?

Dwa słowa, zdołałam wydobyć z siebie bez wyciągania zawleczki. Zamilkłam.

Pojechałam do pracy, jadąc pytałam… jaki będziesz mój dniu, jaki będziesz??…

Na autostradach było spokojnie tylko ja, rwę do przodu jak rajdowiec.

W pracy….Hello, how are you, good morning… i się nagadałam.

Spięłam się przy swoich obowiązkach. Nic mnie nie interesowało.

Do domu leciałam 132km/h rozglądając się na boki, czy aby na pasie obok nie leci “nieoznaczony”. Denerwowali mnie wolniej jadący, przekroczyłam dozwoloną prędkość, ale coś mnie pchało do przodu. Przecież na moich autostradach nigdy nie jest pusto, czasami zastanawiałam się gdzie ludzie jadą w nocy. 18 lat temu było spokojniej, korki były w godzinach szczytu, teraz to cud, lub autostrada zablokowana.

Wróciłam do domu cała i zdrowa. Dobrze, bo rozpędziłam się, że w ostatniej chwili hamowałam. Samochód przy chamowaniu zatrząsł się i … zatrzymał. Ojjj może 20 cm od samochodu przedemną.

Dobre mam hamulce!!!!

Dobra moja refleksja.

A do domku miałam dosłownie z 400m.

Wchodzę najeżona. Znów mi nic nie pasuje.

Myślę…głodna to i zła…

MM miał telekonferencję, więc nie pobiegłam do niego, ale gdyby nie miał też bym nie pobiegła.

MM zszedł za jakiś czas do kuchni, mój nastrój, handra jak go zwał, tak go zwał, okropny, nie zachęcił do rozmów MM.

On uciekł do swego office a ja, około godziny siedziałam i gapiłam w okno. Nawet nie myśląc i nie patrząc.

Ostatecznie położyłam się na łózku w obówiu i ubraniu, przykrywając się ozdobną kołderką. Nie dbałam, kurz czy jakieś inne nieczystości, przywlokłam do łóżka.

MM zaglądał pytając, czy już mi przeszło.

No jak ma nie przejść, kiedy patrzę na jego zmartwiony buziaczek.

Toż on ma mnie, jedyną.

Jak widać jestem bardzo “nastrojowa”, następny napad za około roku.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s