Ósmy dzień wakacji

Po przebudzeniu… jak w domu – sięgnęłam po komórkę.

MM cicho pracował w drugim pokoju.

Nie wywąchałam zapachu kawy, co oznaczałoby że, idziemy na śniadanko.

Po śniadanku leżakowanko, korzystanie ze słoneczka i suchego powietrza. Powietrze byłoby wilgotne gdyby nie wiatr wiejący z nad oceanu.

Leżakowaliśmy kilka metrów dalej (około 10) od baru i basenów. Tutaj nie dochodziła muzyka i pokrzykiwania moczących się w basenie dzieci. Chociaż, dzieci na palcach jednej ręki można było policzyć. Muzyka meksykańsko-kubańska już się też sprzykrzyła.

Leżakowaliśmy w cieniu a wiatr nas opalał. Takie coś przechadzało się między leżakami.

Przy barze spotkałam natomiast “żebraka”.

Po namowach córci, zamoczyłam pierwszy i ostatni raz nogi w oceanie na Arubie.

Zdjęcia robione z komórki, jakość tragiczna.

Mówi się lepiej takie niż żadne.

To zdjęcie jest z mego nowego aparatu Sony.

Wieczorkiem udaliśmy się do restauracji, polecanej przez kolegę MM.

Restauracja argentyńska. Od zewnątrz nic ciekawego. Ot drzwi jak drzwi. Gdybym szła ulicą to bym minęła, nie zwracając uwagi. Szyld wysoko nad drzwiami ale….kto podnosi głowę na wąskiej jednokierunkowej ulicy. I też tak się stało, minęłam. MM krzykną abym zawróciła.

Restauracja wewnątrz olbrzymia. A dania to przechodzą wszelkie wyobrażenia.

Zamówiłam żeberka. Dlaczego na noc? Nie wiem! Nigdy nie jem mięsa przed snem. Kolacja u mnie przeważnie jest delikatna lub jej wogóle nie ma.

No cóż, zamówiłam. Przynieśli to coś co widać na talerzu. 12 słownie: dwanaście żeber. Ledwo upchnęłam 3 i 1/2. Jakiej wielkości trzeba mieć żołądek aby zmieścić w nim zawartość talerza?

Butelkę wina o zawartości 8,5% alkoholu wypiłam, cappuccino też.

Ale… na tę okazję wystroiłam się, że MM owi oczy zabłysły.

Sukieneczka czarna w białe groszki, pantofelki, kolczyki i torebeczka czerwone. Jeju … nawet sobie się spodobałam.

Dodać do tego moją opaleniznę mimo że, się nie opalałam, razem biorąc wyszło super.

To był nasz pożegnalny wieczór z Arubą.

Czas wracać, jeszcze kilka dni a popłynęłabym wpław, nawet nie umiejąc pływać, w stronę Miami.

Chcę już do domu, do dzieci, piesków i pracy.

Potrzebuję już codziennych zajęć !!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s