„Przyjaciel”

Zajadę do domu, będę jeść smakołyki…myślałam…polskie szynki, pasztety, parówki, sery, kiełbasy jednym słowem…RARYTASY!!!!

W smaku …te rarytasy…takie same jak za wodą. W terminie zjadliwości to samo. Kupisz plasterków tyle co na śniadanie do zjedzenia, to zjesz. Na kolację wywalasz resztę do kosza. A miało być świeżo i smacznie. Jedynie paczkowana wędlina przetrzymuje kilka dni dłużej. Przechowuję w lodówce i zwiększyłam temp. chłodzenia.

Ziemniaki podobnie, po przekrojeniu są w ciapki i niektóre gatunki ciemnieją bardzo szybko.

Możliwe, że moje podniebienie jest mniej wymagające lecz mój nos wywęszy każdą sekundę przekroczenia terminu ważności żywności, nawet tą wydrapaną na etykietce.

Jednym słowem … dwa kraje i różnicy nie ma, oczywiście jeśli dotyczy to żywności.

Więc, jem to co można lecz apetyt w skali 1-10 oscyluje 4-5.

Kawci za wiele nie piję, niestety😪. Przed jej zrobieniem pomiar ciśnienia. To ono mnie teraz kontroluje, a miało być odwrotnie.

Wysokie … soczek lub herbatka owocowa.

Niskie …. wybór kaw mam duży😁.

Ot, kupiłam w pierwszym tygodniu moje winko Martini. Stoi i tak je zostawie. Nie to że brak towarzystwa. Z tym, że nigdy nie myślałam, że moim najwierniejszym niepijącym przyjacielem a właściwie stroniącym od alkoholu i kawy będzie, miernik ciśnienia krwi.

Zaprzyjaźniłam się na tyle, że zabieram go wszędzie, dbam o jego samopoczucie i dokarmiam bateriami. Żeby nie czuł się samotny, tableteczki jemu dzwonią w pudełeczku.

Tak rozpoczynamy dzień i podobnie kończymy😁.

Po drugiej stronie pracowicie

Od przeszło tygodnia jestem w…Polsce. Jak ją widzę? Tak jak w ubiegłym roku, jedynie bardziej rozświetloną. Słoneczko od rana do zachodu mi pięknie świeci. Kilka kropli deszczu spadło w sobotę i to wszelkie mokro które się pojawiło.

Biegam po urzędach,  załatwiam wszelkie niezbędne dokumenty do notariusza celem dokonania darowizny na rzecz mojej młodszej siostry. Po co mi jakaś scheda po za miastem, kiedy przyjeżdżam raz do roku. Mam dom, swój dom i to wystarczy a majątki po tacie mi nie potrzebne. Przyjęłam spadek, tak było trzeba. Z tym, że nie byłam od początku zadowolona. W ubiegłym roku mamusia była chora i nie było czasu na bieganie po urzędach. Siostra też nie była za bardzo przekonana do przyjęcia darowizny. Teraz jest ten czas i robię z tym porządek. Tak czy owak, jeśli mi się coś stanie to moje dzieci odrzucą przyjęcie schedy i spadnie na kogoś. Więc, lepiej oddać komuś kto chce, a nie z musu będzie przyjmował.

To jeszcze nie koniec moich zmagań. Modrzew rozrósł się okropnie.  Gałęzie ocierają się o budynek. W planach miałam tylko przycięcie. Cóż znaczy dla mnie 700zł. A znaczy, bo to nie 70 groszy i nie 7 zł. To jest na prawdę spora kwota za przycięcie drzewa. Siedziałam, myślałam i mimo że, jest mi szkoda drzewa, postanowiłam całkowicie wyciąć. Okazało się też, że jest bez znaczenia, wycięcie czy przycięcie, kwota 700 jest niezmienna. Po przycięciu wierzchołka a uczynilam to kilka lat temu, drzewo odrosło i ze zdwojoną siłą i obwodem gałęzi. Biegam więc,  po urzędach załatwiam mapki geodezyjne, upoważnienia sąsiadce która to będzie nadzorować nie tylko wycięcie ale również, urzędnika od pomiarów drzewa. Niestety, ale drzewa bez pozwolenia nie da się wyciąć.

Panie urzędniczki za swoimi biurkami są anielskie, jestem miło, sprawnie i z uśmiechem załatwiana. Może to ja otwierając urzędnicze drzwi, wnoszę aurę spokoju, szczęścia i uśmiechu.

Mamusię odwiedzam każdego dnia. Jutro muszę zrobić przerwę, urzędy do których muszę się udać znajdują się na peryferiach miasta.

Po takich podróżach, wieczorkiem jestem zmęczona. Zmiana czasu jest bardzo dokuczliwa, mimo zmęczenia zasypiam po 2am wstaję 7-8am. nie przestawię się jak widać tak szybko. No cóż…nawet dobrze daję sobie radę, może powinnam zawsze spać tylko 4-5 godzin.

MM tęskni, dzieci również…och jak dobrze, nareszcie ktoś za mną tęskni.

Zakręciłam się

Poniedziałek

W nocy z niedzieli na poniedziałek spałam bardzo źle. A gdy nad ranem przed 4am coś gdzieś w domu gruchnęło, nie wstałam sprawdzić. Pieski nie zaszczekały, więc nie zerwałam się na równe nogi. Zastanawiałam się co i gdzie ….może pieskom spadła duuuża psia kość ze schodów, może… i już mi pomysłów zabrakło. Zasypiałam – budziłam się i zasypiałam. Gdy wstałam miałam lekki ból w szyji. W pracy podczas skrętu głowy w prawo, minimalny ból. Nie taki aby zaprzątać sobie tym głowę.

Po powrocie z pracy, sprawdziłam gdzie i co spadło. Lusterko powiększające przmocowane przyzsawką do lustra spadło. Spadło, leżało na podłodze w łazience. Całe.

Wtorek

Noc minęła niespokojnie. Ból szyji się nasilił. Przy każdym przewróceniu na bok, budziłam się i kombinowałam jakby to zmienić pozycję ciała. Tak, tak… nie zmieniłam, tylko wyprostowałam.

Prowadząc samochód, nie mogłam skręcić głowy w prawą stronę i sprawdzić czy aby nikt nie nadjeżdża, wykonując manerw samochodem w lewą stronę. Na wyczucie, zgadywanka, ruletka. Do domu wróciłam szczęśliwie. Po południu popracowałam jeszcze w ogródku i posmarowałam szyję maścią.

Na noc również posmarowałam.

Środa

A w nocy…a w nocy… żeby zmienić pozycję ciała, bo przecież człowiek wierci się podczas snu, musiałam schwycić głowę przy szyji obiema dłońmi i…dopiero zrobić coś ze swoim ciałem. I…. eureka… przecież mogę pójść do lekarza …!!!!!! Spałam i drzemałam. Bólu nie było jak nie ruszałam głową. To mnie pocieszało. Nad ranem bo 5am już nie mogłam usnąć.

Mam teraz piękny cieplutki poranek. W leciutkiej pidżamce siedzę w swoim kąciku na decku. Popijam małą czarną. Szyja mniej boli. Wiem, że do lekarki nie pojadę. Muszę posadzić kupione wczoraj kwiatki i 3 tuje.

Mężczyzna jest głową rodziny, kobieta szyją.

Za dużo się wymądrzałam teraz mam nauczkę.

A tak na poważnie, nie wiem co i kiedy mnie złapało.

13-tego sierpnia

eng.

 

Już 11 dni od moich urodzin. No cóż, każdemu liczy się latka, nie ja pierwsza nie ostatnia. Moja starość obiawia się tym, że przed zrobieniem porannej kawy, zmuszona jestem zmierzyć ciśnienie krwi.

Podwyższone – zamieniam kubek na kawę, na kubek na herbatę. Uwielbiam herbatę o smaku mango. Tak też dziś zrobiłam.

Reszta pozostaje nie zmienione. Pracuję jak pracowałam, żyję jak żyłam.

W sobotkę wyszliśmy do restauracji uczcić moje i MM urodziny. Córcia z Ivanem i synuś z Valerią oraz ja z MM. Nie wiele mają dni wolnych moje dzieci. Pracują na dwóch etatach i studiują. Dobrze że mogliśmy się zgrać w czasie. Rozmawiali o pracy i nauce. Słuchałam, patrzyłam i przypominali mi się moi rodzice. Kiedy to trójka ich dzieci dyskutowała a rodzice słuchali. Kiedy temat zszedł na temat wakacji, ja z MM dołączyliśmy się do dyskusji.

Oczywiście, jakże mogłko odbyć się spotkanie bez zdjęć. Z racji tego, że uroczystość odbywała się w meksykańskiej restauracji, otrzymaliśmy rekwizyt do robienia zdjęć, jakim był meksykański kapelusz.


Dziś dzień wolny od pracy zawodowej ale nie yardowej. Na front yard zatrudniłam pracownika (jutro się zjawi). Pozostaje mi jedynie back yard “do zabawy” w ogrodnika. Bo jeśli mam żyć 100 lat, to muszę swoje siły i zdrowie umiejętnie rozłożyć w czasie, jaki mi pozostał do przeżycia.😁

Lodóweczka😁😁😁

No jak można spać? Już o 4am a nawet trochę wcześniej, otworzyłam oczy.

No bo jak można spać, kiedy raniutko przywiozą nowiutką lodóweczkę. Czasami ekscytacja zamienia się w nerwówkę. Powodem takiego stanu jest…to ja wybrałam na internecie, wymierzyłam i podałam wymiary MM, on zamówił i opłacił.

No to teraz będzie wielki sprawdzian, czy jestem taka wszechstronnie uzdolniona czy tylko się za taką podaję.

No nic. Jak lodóweczka ( a jest prześliczna, nie ma internetu bo z niego bym nie korzystała stojąc przed lodówką) się nie zmieści w w miejscu dla niej przeznaczonym, to schowam się w mysiej dziurze. A i tak MM będzie się ze mnie śmiał i wcale nie jakiś czas tylko do końca moich dni. Ot, moja życiowa mondrość spali na panewce.

Trudno się mówi, jak zasłużyłam na śmiech to będę musiała to znosić.

Zeszłam na parter, zrobiłam zdjęcie starej lodówce

a MM siedząc przy kuchennym stole, z oddali….mam nadzieję, że się zmieści, że dobrze wymierzyłaś……powiedział.

Zaniepokoiłam się, mysia dziura może okazać się za mała dla mnie. 🐭🐭🐭🐭🐭🐭

Nie wiem teraz, na czas sprawdzianu moich podanych wymiarów na nową lodówkę, zejść do kuchni z podniesionym czołem czy też od razu, spuścić głowę i uszy do dołu a ogon schować pod siebie?

Straszne!!!

Wiem, że wymierzyłam prawidłowo ale zawsze jest to…ale.

Lodóweczka będzie za godzinę. Cała godzina niepewności.


I trzymają mnie w niepewności. Już 25 minut po 8 (rano), lodóweczki jeszcze nie ma. A dostawa miała nastąpić o 8am(ósmej!!!)

Otworzyłam bramę i czekam.

Zachmurzyło się i chyba będzie padać. Zanim wniosą, moja nowa lodóweczka zmoknie.😢😢

Samochody w oddali burczą, ale żaden nie jedzie moją ulicą. Koszmar. Wsadziłam nos w szybę i tak trwam, sekundy stają się wiecznością. Czy to ma być znak, że jednak lodówka się nie zmieści? A jeśli tak, to co będzie oprócz pochylonej głowy, uszu i podwiniętego ogona?

Czas oczekiwania jest czasem straconym!!! (W mojej obecnej sytuacji).

Gdzieś coś zaburczało, lecę do okna, nasłuchuję. To jakiś daleko samolot kukuruźnik jak kiedyś się mówiło. Co oznaczało: mały samolot do oprysków pola. Nie widziałam na własne oczy tylko z opowieści i w tv.

Dochodzi 9am. Nikt nie dzwoni aby skorygować godzinę przybycia. No cóż, czekam, MM pracuje przed komp. Czyżbym tylko ja była w tym napiętym stanie?

Tak, tak, bo to ja mierzyłam i jeśli będzie pomyłka to ja będę odpowiedzialna. Uffffff


10:00am

Dzwonili, jadą!!!!


Przyjechała lodóweczka!!!

Najpierw wymierzyli czy uda się im wynieść starą. Wymierzyli jeszcze raz, czy wystarczy miejsca na nową. MM zaśmiał się….jak źle wymierzyłaś, to będę się śmiał….

Wyszłam na chwilkę, panowie zawołali mnie …. proszę pani, nie wystarczy miejsca, jest za mało o 3 milimetry…. jeden z nich powiedział.

– a to nie prawda, wymierzyłam petfekcyjnie i to jest niemożliwe, 3 milimetry może być za dużo bo nowa lodówka jest węższa o 3 milimetry- odpowiedziałam.

Dyskusja trwa, patrzę na miny panów którzy przywieźli lodówkę i MMa.

Poważne jak diabli. No szybko pomyślałam, pomyliłam się w mierzeniu?

No to, to niemożliwe.

– proszę pana ja się nie pomyliłam w mierzeniu, to pan się pomylił i niech pan zmierzy jeszcze raz, ja jestem petfekcyjna….

Wszyscy mężczyźni wybuchli śmiechem.

– a nie mówiłem…MM skierował te słowa do pracowników.

Teraz było dla mnie jasne – umówili się, a MM czekał na moją reakcję.


Lodóweczka jest w tej chwili instalowana. Woda i uchwyty oraz poziomowana.


Lodóweczkę już zapełniłam. Jest wygodna organizacyjnie, no i jest śliczniutka.

Dzisiejszy dzień jest dobym dniem😁😁😁😁👍

Menager

Menager – wg https://sjp.pwn.pl/slowniki/manager.html

jest to osoba zarządzająca przedsiębiostwem lub jego częścią.

Taką osobą jest MSJ, zarządza częścią, a takich części jest kilka. Główny menager jest (wiadomo ) jeden. Baba 42 lata, rozwódka, rasa biała, uwielbiająca rasę afrykanską. Można mówić, każdy lubi to co chce, ale nie można być rasistą.

Wielu głównych menagerów miał nad sobą MSJ. Ten (kobieta) był zdecydowanie najgorszy. Mało że skomplikowana osobowść to jeszcze marny menager.

A to jest najlepsze!!! Została zdegradowana!!!

Nie jestem z tych aby komukolwiek źle życzyć, jej też życzę powodzenia.

Ale się cieszę, bardzo się cieszę, że odchodzi.

Napowietrzanie

Trawniczek od frontu miałam piękny. Zieloniutki, gęściutki, był moją dumą. Od 2-3 tygodni moja zielona duma, zżółkła, zanikła, zmarniała. Nie ineresuje mnie trawnik sąsiadów, może być i niebieski, mój ma być taki, jaki chcę mieć. Internet poszedł w ruch, czytam, informuję się, ile trawników tyle i porad.

Brak napowietrzanie

Za mało wody

Za dużo wody

Grzybica trawy

Do specjalistycznego sklepu wybraliśmy się z MM zaopatrzeni w video i photos marnego trawnika.

Pan specjalista popatrzył, głową pokręcił ( to tak jak z moimi bąblami, popatrzyli, głowami pokręcili, w pośladek zastrzyka zaaplikowali i …. czy aby po problemie? Znów bąble mi się pojawiły, nie piszę o tym posta bo…mało interesujący temat ale bardzo swędzący).

Wracając do pana specjalisty. Poradził kupić środek na grzybicę, poradził też napowietrzyć trawnik. Takim specjalistą to ja jestem po informacjach z internetu, TEŻ. Środek mam, spryskam trawę. Teraz napowietrzam. Niech nikt nie myśli, że wsadziłam rurki i podłączyłam je do butli z tlenem. 😁😁😁

Specjalnym urządzeniem robię dziurki w trawniku. Marudna praca, lubię jak coś się dzieje. A tu tylko po 3 godzinach kłucia ziemi wylazła jedna jedyna dżownica. Żab i dżownic się nie boję, biorę je do ręki.

Tej pozwoliłam schować się w innej dziurce. Jakie fascynujące, dżownica zmieniła miejsce zamieszkania, nawet mebli nie musiała przenosić a może była samotna i bezdomna, kto wie. A ja dałam jej schronienie. Jaka ze mnie dobra duszyczka.

Wracam do napowietrzania, ukończenia prac spodziewam się pod koniec tygodnia.

Odpoczywam na

składanym sportowym i wygodnym krzesełku, popijam piwko, słucham śpiewu ptaków i z oddali bzyczenia dmuchawy. Patrzę na zieleń i oddychając głęboko się dotleniam.

Mimo choroby mego trawnika jest cudny i zielony.

 

 

 

 

 

Niebo niebieściutkie

Jak dobrze odpocząć pracując po pracy. 😁😁😁😁

Smrodek

Muzyczka w tel gra, czas budzić się, wstawać, doprowadzić do porządku. Nikt nie podaje mi kawy do łóżka? Nie lubię pić kawy w łóżku! Nie lubię jeść śniadania w łóżku. W łóżeczku lubię spać i ewentualnie nie tylko spać.

Zeszłam na parter, odsłoniłam okna w kuchni i jadalni kuchennej. I co ja widzę?

Za oknem mokro i mgła. Nie mogłam odgadnąć temperatury panującej na zewnątrz. Mgła? To musi być bardzo, ale to bardzo wilgotno. Bez pośpiechu, rozmawiając na tel z MM, otworzyłam drzwi na taras i….zaskoczenie. Cool, it is cool!

Zrobiłam kawcię, nakarmiłam pieski, przyszykowałam dwie maciutkie kanapeczki, przejrzałam wiadomości. W powolnym tempie, rozpoczęłam przyszykowania do wyjazdu do pracy.

Mgła ustąpiła i wyjrzało słoneczko.

Będzie dobry, miły dzień.

Więc, witam Ciebie piękny dzionku. Co mi dziś przyniesiesz, dasz, podarujesz?

8:02am


Dzionek podarował mi spokój i czarną kawcię w południe.


Nastawiony gar na krupniczek wrze. No nie ten krupniczek z procentami. Zupkę.

Córcia zamówiła krupniczek. Białą kiełbaskę MM przywiózł z polskiego sklepu w OH. To były pierwsze zakupy 21 czerwca – udane. Drugie i ostatnie zakupy 28 czerca…zanim zaczęły źle pachnieć serdelki, (piątek)zdążyłam zjeść 2 szt. 6szt oddałam pieskom. Kiełbasa podwędzana już w dniu przywiezienia pachniała kwasem. MM niezadowolony bo wybrzydzam, on je surowe i zielone mięso, ale to nie znaczy, że ja też powinnam. Więc…podwędzaną pachnącą nieświeżo kiełbaskę włożyłam do lodówkii. (życzenie MM zostało spełnione) Ja jej nie tknę. Białą kiełbaskę z pierwszego zakupu, rozmroziłam, obwąchałam z każdej strony i … wrzuciłam do gara, będzie krupniczek.

Zakupy w polskich sklepach to zawsze niewypały.

Mam nadzieję na smaczny krupniczek.


Krupniczek podrzuciłam córci do pracy. Kiełbaski nie chciała, synek też nie bardzo lubi, to ja przepadam za białą.


July 13th

Musze to napisać.

Mój nos,  może konkurować z nosem psa. Wywącha wszystko. Nie szkodzi, że maleńki ale bardzo delikatny.

Wracjąc do kiełbasy, kiedy wyjował z torby (drugie zakupy) zawinięta kiełbasę a było tam 5 pakunków. Wywąchałam zapach nieświeżej wędliny. MM rozwijał a ja delikatnie wąchałam. Nie spodobało się jemu, że tak wącham. Bo przecież ma wszystko być świeże. On tak się starał a ja…. co ja? Co ja? Wąchać nie można? Zdenerwowany rozwinął ostatni pakunek. – ta kiełbasa jest nieświeża – powiedziałam

Wojny domowej nie było, ale MM się zagniewał. Na następny dzień włożyłam do zamrażalnika bo i tak mieliśmy inne kiełbaski do zjedzenia.

Kolacja, nic w zasadzie nie szykowaliśmy, obiad był obfity. MM wyjął kiełbaskę z zamrażalnika, odmroził, wrzucił do gorującej się wody. Zapaszek rozszedł się po kuchni,nie był to zapach zachęcający do zjedzenia kiełbaski, nie powodował ślinotoku, wręcz  przeciwnie, dla mnie odruchy wymiotne.

MM wyjął kiełbaskę, pokroił dodał musztardę, nadział na widelec, włożył do ust i…..zastygł w przeżuwaniu.

Wypluł w serwetkę – psom nie wolno jej dawać- powiedział

Zrozumiał, że musi zaufać mojejmu noskowi, nawet jeśli nie ma na to ochoty, w przeciwnym razie grozi to zatruciem.

Resztę kiełbasy wyrzuciliśmy do śmieci.

 

Wyjeżdzając w niedzielę do pracy, spytał czy coś przywieżć  z polskiego sklepu. Usłyszasz przeczącą odpowiedź.

 

 

 

 

 

 

Czym się zajmuję?

W niedzielne popłudnie – wczesny wieczór… bzdurami się zajmuję. Czytam blogi, komentuję, zastanawiam się, analizuję.

Komu to potrzebne, do czego mi to potrzebne?

Oczywiście odkrywam inne osobowości, poglądy, różnice zdań. Ale jak świat światem… ile jest ludzi tyle zdań i poglądów. Wszystkiego i wszystkich  nie zdołam zrozumieć. A jeśli nawet by mi się udało, jak bym to wykorzystała i czy wogóle byłabym w stanie.

Jednym słowem… zajmuję się bzdurami.

MM leci tam gdzieś w przestworzach i oddala się odemnie.

 

Czas na przygotowanie się do jutrzejszej pracy. Ten tydzień będzie pracowity. Od poniedziałku do piątku pracuję. Na prace na yardzie czasu nie będzie – niestety.

 

Będę lecieć

MM kupił mi bilet do Polski. Jeden raz leciałam przez Chicago i jeden przez NY. Dwa razy i dwa razy niewypał. Kobiety prześcigały się w wychwalaniu i plotkowaniu. Jedna się tak nachlała, że zrobiła awanturę na pokładzie. Odmówiono jej podania alkoholu. Inna pani hamerykanka, nie potrafiła zliczyć swoich domów i fakultetów jakie to ona pokończyła w stanach. Słuchałam i nadziwić się nie mogłam ich “wylewności”. Niech będą już te domy, fakultety i alkoholizm ale… niech w końcu zamkną swoje jadaczki.

Dlaczego wybrałam połączenie przez Chicago?

Nie miałam wyboru. Trzy – cztery przesiadki, lub w Moskwie, Stambule, Wiedniu…nie bardzo mi odpowiadały. Frankfurt jak najbardziej ale szybciej dojechałabym samochodem, niż doleciała samolotem – 10 godzin oczekiwania na połączenie z Wawa to lekka przesada. Paryża nie lubię, przewożą autobusem z jednego na drugi terminal.

Po wielogodzinnym szukaniu połączenia, stanęło na Chicago.

Wezmę słuchawki, dobrą muzykę i odetnę się od “dyskusji”. Lubię spokój podczas latania, nie chcę opowieści różnych treści.

Zobaczymy jak będzie. Do godziny “0” jest jeszcze kilka miesięcy.

Mimo to czas otworzyć walizkę i powolutku wrzucać rzeczy aby nie zapomnieć. Tym razem będzie to maciutka walizeczka.

Nie powiem… komu w drogę, temu czas…

…..za jakiś czas

Ale jazda 🤯🤯🤯🤯🤯🤯

Wolne od pracy zawodowej, ale nie yardowej. Bawię się w mycie chodniczka. Po roku jest zielony. Mój region jest niesamowicie wilgotny. Wilgoć dobrze działa na cerę. 😁

Niedobrze działa, na kamienie. Zielono mi wszędzie, ale nie w kieszeni, tak jakbym chciała.

Nie, nie narzekam 😜 ….na brak pracy.

Moją twórczość można podziwiać nawet na płocie. Gdy MM ujrzał napis, to tak się śmiał, że jeszcze nigdy nie słyszałam takiego śmiechu u niego. Super, że potrafiłam jego tak rozbawić.

W południe, maszyna ciśnieniowa, WYSIADŁA!!!

Oj, umiem posługiwać się, nie przemęczać maszyn, dać im i sobie odetchnąć… mimo to maszyna ledwo dycha. Później pojedziemy ją wymienić na nowy egzemplarz.

Czyste i brudne płyty.

Tak niewiele zostało mi do końca mycia płyt.

W planie miałam pozbieranie połamanych gałęzi podczas deszczu. Temp się podniosła do 34C.

Zrezygnowałam z prac na yardzie, w garażu wyczyściłam maszynę ciśnieniową.

Wskoczyłam pod prysznic. Do tej pory do mycia używałam szorstkich rękawic. Tym razem użyłam mięciutkiej i nowiutkiej gąbki.

Ręcznik mięciutki, szybciutko wytarłam się i osuszyłam włosy.

Po ubraniu się zauważyłam ciemny malutki znaczek na prawym przedramieniu.

No i się zaczęło …. normalny odjazd, panika, szał.

MAM KLESZCZA!!!!!!

No normalna nimfa!! Szkło powiększające … nie kłamie. MM ogląda na lewo, na prawo.

…. No coś jest… i probuje rozdrapać mi to paznokciem. Ten mój MM to może sobie mieć i kleszcza wielkości konia i nic… ja mieć nie mogę!!!

Zabrałam rękę, nie jestem psem, żeby mi wydłubywał kleszcze. Na informację, że chcę do lekarza, spojrzał na mnie jak na pomyloną. Może się pomyliłam, ale nie w stosunku do swojego zdrowia.

Wyszłam z pokoju. Zadzwoniłam do lekarza. Co się dowiaduję?

Przychodnia za chwilę ma być zamknięta, ale nie dałam za wygraną. Mam kleszcza i chcę, żeby mi to coś, ktoś wyjął. Nalegałam, dano mi 15 minut. Doktor poczeka.

Byłam w samochodzie kiedy krzyknęłam do MM, że jadę do lekarza.

To była jazda 135-136km/h przy dopuszczalnej 105km/h. Wyprzedzałam jak rajdowiec ( jak ja lubię szybką jazdę). “Lecę” i myślę, jak zaraz mnie złapią to …. czy wystarczy mandat czy mnie wraz z kleszczem zakajdankują? Kto wtedy wyjmie mi kleszcza? Co będzie jak jeszcze nie jestem zainfekowana, ale będę zainfekowana poczas kajdankowania?! A może mnie będą eskortować do lekarza? W końcu jadę jak na sygnale i potrzebuję pomocy medycznej. Nigdy nie mów nigdy.

Dojazd do lekarza zajął mi 10 minut. Byłam przed umówionym czasem.

Wlatuję do budynku naciskam na klamkę i…. mogę ją pocałować. Ehhh to nie ze mną takie numery. Biegnę do bocznych drzwi, ukrytych w długim korytarzu. Klamka …..i drzwi się otworzyły. Wpadam … wnętrze przychodni wygląda na opuszczone.

Ktoś pyta co ja tutaj robię???? Przychodnia jest zamknięta!

Co? Co ja tutaj robię? To ja pytam gdzie jest doktor, która miała na mnie czekać? To ja pytam kto mnie wyjmnie kleszcza? To ja pytam, co ja mam teraz robić? To ja pytam dlaczego wprowadzono mnie w błąd?

Uffff … już nie byłam sam na sam z jakąś panią, już znalazły się 2 pielęgniarki.

Przełożona pielęgniarek: mąż ciebie szuka….

Sprawdziłam na tel, dzwonił kilka razy, ale…. ja nie mam teraz czasu, ja walczę o życie !!!!!

Zaprowadzono do gabinetu, przeprowadzono wywiad. Kilka minut i… przyszła doktor.

Opowiedziałam o wczorajszym ugryzieniu, dzisiejszym również.

Obejrzała, wyszła. Wróciła z pudełeczkiem w którym były narzędzia do “operacji”. Wyjęła!!!

Tylko co?

Nie była pewna jaki to owad. Kleszcz, nie kleszcz, bo to co zostało, nie pozwalało na zindentyfikowanie. Za mało też materiału do przeprowadzenia badań na boleriozę. Jeśli oczywiście był to kleszcz.

Podobno, podczas kąpieli zmyłam to coś.

Teraz mam obserwować miejsce po ugryzieniu.

Czy w moim przypadku wszystkie ugryzienia muszą być skomplikowane, niezindentyfikowane, niewiadomego pochodzenia??? No z kosmosu!

Nie mam szczęścia

Znów mnie coś ugryzło. Najpierw był bąbel, taki jaki jest po ugryzieniu komara. Swędziało a jakże, tak jak po ugryzieniu komara. Za jakiś czas bąbel się powiększył. Dziwne wyglądało.

Po trzech godzinach od ugryzienia mam rumień.

No super, normalnie super.

Niech to diabli wezmą!!!!

Czy te cholerne szczypawki, komary, kleszcze muszki i inne, dadzą mi wreszcie spokój?

Jak żyć? Jeśli nie mogę wychodzić na zewnątrz. Teraz piszę, a po ekranie ipada maszeruje maleńkie, maciutkie coś!!! Siedzę w domu!!!!

Nie żyje!!!! Rozdusiłam kciukiem.

Posprejowałam się, spodnie, bluzkę, buty. Ale co tam, chemia patrzę już na nikogo nie działa. Płakać mi się chce.

Jutro mam wizytę u dermatologa.


Fiksuję….

Był rumień – nie ma rumienia. Po niespełna 30 minutach, wszystko blednie.

Czy to normalne – czy ja głupieję, durnieję?

Ale psychoza!


Dziwne, wcześniej była prawa noga. Teraz lewa i prawie w tym samym miejscu.


Wieczorem zmierzę temperaturę. Nie na podwórzu, tam jest 32C, ciałka swego kochanego.

Podobno trzeba to zrobić.

Nie trzeba robić !!!! – grzebać w internecie i czytać bzdety.

Każdy reaguje inaczej na ugryzienie: komara, kleszcza, muchy i krokodyla. 😁😁😁


Nie mam z czym iść do dermatologa. To co mnie bardzo niepokoiło jak na złość od połunia nie isnieje. Ugryzienie? Został mój obrysowany okrąg. Ugryzienia owada w padue leczą się. Iść aby iść?

Wygląda na to, że tym razem więcej paniki niż orawdziwych symptomów jakuejś poważnej choroby.

Mięsko na gołąbki

Ciężki dzień miałam dzisiaj. Zresztą jak zawsze. Trawka zieloniutka, podlewam, dokarmiam. Krzewy i letnie kwiaty rosną. Drzewa niepotrzebne wycięłam, oczywiście piłą elektryczną.

Czas na nowy projekt. Ciśnieniowe mycie wjazdu, chodników, murków, tarasu i patio. To są moje brudne nóżki 😁😁😁😁Zaczęłam wcześnie rano, skończyłam przed lądowaniem MM. Zostało dość dużo pracy na jutro.

Niezmordowana, nie chciałam zepsuć mięska na gołąbki.

Kapustkę przygotowałam i czas na mięsko. Otwieram mięsko z indyka, pachnie dobrze. Otwieram wołowe…zapachniało mi inaczej, na pewno nie świeżością. Dodałam jajeczka itd…wrzucam do maszyny bo nie będę przecież spracowanymi rączkami mieszać.

Jeszcze przekonuje siebie, że jest dobrze, że znów wymyślam. Moj nosek jest tak bardzo delikatny, że wywącha to czego nikt inny nie wywącha. Mam to po Tacie. Nie zdecydowałam się użyć tego mięska do gołąbków.

Odebrałam MM z metra i zajechaliśmy po inne mięsko. Moje trafiło do kosza. Zdejmuję folię z tacki i wącham, zapaszek nie dobry, oj nie dobry, zagłębiam paluszki w mięsku wołowym, a tam pod warstwą czerwonego mięska, zielono-granatowo.

Pojechaliśmy do sklepu aby wymienić mięsko. Tym razem jeszcze w sklepie zdjęłam folię z tacki i w zabezpieczonych w worek foliowy paluszkach, rozgrzebałam mięsko. Tym razem wzięłam wieprzowe. Miesko dobre, w domku pachnie gołąbkami.

Jeszcze 20 minut i gołąbeczki będą gotowe.

Dodałam mięsko z indyka i wieprzowe. Lubię takie mieszanki.

Smacznego

Wyjaśnienie – ostrzeżenie? oszukanych liczyć na palcach jednej ręki, czy palców nie starczy

https://tvn24bis.pl/z-kraju,74/orange-polska-ostrzega-przed-telefonami-z-papui-nowej-gwinei,842667.html

Uwaga na telefony z egzotycznych numerów. Sieć komórkowa ostrzega: nie oddzwaniajcie

Powinno być dodane : Nie odbierać telefonów z papui!!

Nie mam zarejestrowanego tel w orange, nie byłam na egzotycznych wakacjach, od kilku miesięcy nie loguję się do facebooka, a jednak zdzwonili i to dzięki http://www.wp.pl . Czyżby odwiedziny na wp.pl należałoby traktować jako wczasy w egzotycznych krajach? Jak napisałam w poprzednim poście, ten portal dla mnie już nie istnieje.

Inny popularny polski portal, również zamieścił wiadomość o tym egzotycznym kraju, który to zablokował(?) facebooka. Możliwe, że to chwyt “reklamowy”.

Czy ktokolwiek sprawdził ten “news”?

Jak spędzam niedzielę

Pospało mi się dłużej, może dlatego, że budziłam się w nocy. Nie powinno być gorąco bo, chłodzenie “chodziło”, wiatrak sufitowy też się kręcił, ręce zimne a ja spocona. Po którymś przebudzeniu przypomniałam o wypitym likierze. Ale…rozumiem , gdybym wypiła przynajmniej pół butelki to niech, grzeje, poci, “rozbiera” na czynniki pierwsze. Likierowy kieliszek jedynie.

Z raniutka pojechałam po cieplutkie pieczywko do Panery.

Później kanapeczki, kawcia na decku i do tego szpalta gazety sobotnio-niedzielnej.

Telefon, 1,2,3 i któryś tam, z Polską i MM z Ohio.

Pomysłu na zagospodarowanie niedzieli nie miałam, chodzenie, przemieszczanie się, włuczenie z kąta w kąt nie wchodziło w rachubę.

Wiadomo w ameryce szafy w domach są duże, to są oddzielne pokoje w których są wieszaki, szafki i półki. No to weszłam do takiej szafy, porozglądałam się na lewo i prawo, zaczęłam przeglądać garderobę. I tak w to przeglądanie wsiąkłam, że nie spostrzegłam a było już daleko po 2pm.

Poodkładałam rzeczy których jakiś czas nie nakładałam, przejrzałam bluzki i spodnie jeszcze ze sklepowymi metkami. Przyjrzałam się im, czy w ogóle to nałoże, jeśli wiszą już parę lat. Do nowej sukienki nie miałam w ogóle “serca”. Nie pamiętam jaka to była uroczystość lub zwykłe spotkanie rodzinne ( tyle ich było, że nie zliczę) w restauracji. W takiej samiuteńkiej sukience jaka u mnie wisiała na wieszaku, spotkałam panią. Pani ładna, zgrabna, ale ja swojej sukienki nigdy już nie nałożyłam. Patrząc na sukienkę, widzę inną osobę. Koniec i kropka, do oddania. W całej ameryce są sklepy Goodwill, do których oddaje się rzeczy używane i nowe. Sklep wystawia cenę i sprzedaje. Oddaje się do tego sklepu: artykuły użytku domowego od mebli, dywanów do noży i widelców. Odzież od majtek i staników do pasków do spodni. Elektronikę: telewizory, radia, płyty winylowe, nagrania na taśmach magnetofonowech itp. Dosłownie wszystko. Jeśli nie mam ochoty zwracać nasion trawy do sklepu w którym robiłam zakupy, mogę oddać do Goodwilla, aby opakowanie nie było porwane i rozerwane. Obuwie: sandały, papucie itd…

Całkowicie zużyte trafiają na śmietnik, reszta do odsprzedaży.

Kolekcjonuje zegarki, często tam zaglądam i … trafiły mi się dwa fikuśne po niespełna 2$. Kupiłam również kryształowy polskiej produkcji flakon do kwiatów. Cena była poniżej 10$ jak dobrze pamiętam.

Tak sprzątając doszłam do torebek. Odłożyłam dwie. Jedną przywiozłam z Polski rok temu i … używałam będąc rok temu w Polsce i w czasie podróży. Kupując podobała mi się bardzo i cena była słuszna. Po powrocie odstawiłam i wiem, że nigdy więcej jej nie użyję.

Czas na późny lunch więc, pojechałam znów do Panery. Ta sama kasjerka która obsługiwała mnie dzisiejszego poranka, wciąż ci sami ludzie pracowali. Zatrzymałam się chwilę i z nimi podziamdziałam. 😁

Teraz?…. muszę kończyć organizację szafy, ale…. mi się odechciało.

Resztę rozwalonych rzeczy wepchnę w kąt pod wieszaki z bluzkami i niech tak leżą. Czy muszę być perfekcyjna?

A jeśli upchnę w kąt te rzeczy precyzyjnie i perfekcyjnie to…. czy wciąż będę perfekcyjna?

A tam nie ważne.

Moja szafa – moja perfekcja😁🤭.

Samotności nie odczułam tej niedzielki, grunt to zająć swoje ręce i głowę, a czas szybciuteńko zleci.


Tak miało być, upchnę, przydepczę, ucisnę w kąt resztę nieułożonych w szufladach, na półkach i nie powieszonych na wieszakach rzeczy i udam, że nie widzę.

Tak miało być, ale nie było.

Poukładałam wszystko do końca, do ostatniego ciuszka i bucika. Szczerze? Jak ja miałam dość robienia niedzielnych porządków w szafie! Po zakończeniu, spojrzałam lewym a później prawym okiem na ład jaki zapanował ale….nie było skakania pod sufit, było ufff ….. nareszcie koniec. 😰😰😰😰Czy warto było poświęcić kilka godzin dla jakiegoś UFFFFF?

Mogłam założyć nogę na nogę i się ponudzić, ale nie …. ja muszę zawsze, no zawsze znaleźć sobie jakieś zajęcie.

Przy sobocie po robocie oraz zrozumienie starości

Co to oznaczało, nie wiem i tak na prawdę, nigdy mnie nie intetesowało i nie interesuje. Pół dnia przegadałam na skype z jedną siostra, później z drugą, która jest teraz w Polsce. Z mamusią już nie rozmawiałam. Zmęczona była bardzo po wizycie starszej. Nowościo-wiadomości dowiem się jutro. Moja mamusia jest stareńka we wrześniu skończy 89 lat. Mimo wieku i chorób jakie przeszła, trzyma się dobrze. Z laską dojdzie do sklepu osiedlowego i wróci z zakupami. Zrobi sobie śniadanie i obiad. Nie musi, bo siostra mieszka w tym samym domu (to jest dom dwurodzinny) mają jeden korytarz ale osobne wejścia do ich mieszkań. Młodsza mieszka właściwie całe życie, właściwie…bo dom się zmienił. Powiększył, poszerzył i dobudowany został strych. Więc, młodsza siostra jest tam od zawsze. Po śmierci tatusia i wcześniej było różnie, ale ludzie zaczynają rozumieć i dobrze że zmieniają się na lepsze. Siostra opiekuje się mamusią, za co jestem jej niezmiernie wdzięczna. Moja opieka jest sprowadzona do opłaty zużytego przez mamę gazu, wysłanie paczki, rozmów.

Przyjechała starsza, ze swoimi problemami. Mamusia jest już zmęczona słuchaniem o problemach, kłopotach, tym bardziej, że starsza nie mieszka w Polsce. Mamusię ineresuje, jeśli jeszcze w tym wieku cokolwiek interesuje poza własnym zdrowiem, rodzina która jest obok, to znaczy, na skinienie ręki lub zamamrotanie pod nosem.

Zmieniłam nastawienie do starzenia się mamusi. Jakiś czas temu, byłam poddenerwowana jej spospbem postępowania, mówienia, plotkowania, zapominania, oskarżania, buntowania się. Zrozumiałam, że to jest pierwsza osoba z którą my córki mamy kontakt, która starzeje się przy nas. Tatuś szybko odszedł, a jak się starzał to starzał się przy mamusi. To ona nim się opiekowała i to ona w tej ostatniej minucie wróciła ze sklepu i potrzymała tatusia za rękę kiedy umierał. To ona moja mamusia, najbardziej cierpiała. I to nazywa się miłość. A ja jej zarzucałam jeszcze nie tak dawno, że tatusia nie kochała. Potrzebowałam czasu aby to wszystko zrozumieć.

Skype nie zastąpi osobistego kontaktu, lecz jest tak i tak zostanie.

Po południu, skosiłam trawę na front yardzie, już po raz 3. Trawka pięknie się zieleni i rośnie. W niektórych miejscach (nazywam placki) trawka bardzo wolno rośnie lub jej nie ma. Muszę dosiać trawkę w tych miejscach, czekam na chłodniejsze dni i trochę więcej deszczu.

W ten weekend jestem sama, MM pracuje na wyjeździe, smotnie mi troszeczkę.

Wspaniała pogoda, siedzę na decku. Godzina 8:30pm, wciąż widniutko i cieplutko.

Czapka

Wczoraj dmuchałam i kosiłam po raz drugi nową trawkę. Było upiornie gorąco i wilgotno. Poprzedniego dnia po południu była ulewa, więc ziemia niemiłosiernie parowała. Pociłam się też, niemiłosiernie. Oczy pot zalewał, a głowa po czapką omal nie eksplodowała. Zdjęłam czapkę z daszkiem i rzuciłam ją pod drzewo. Później MM zabrał dmuchawę, kosiarkę, przewody elektryczne. Byłam zmęczona aby zabierać sprzęd z front yardu. MM był zadowolony, że może chociaż w ten sposób pomóc. Rano podnosząc zacienienia (plisy) okienne, zauważyłam coś czarnego pod drzewem. Nie zwierze bo nie rusza się, jeż? tylko taki czarny? Skunks? nie ma pręg? Tak z MM debatujemy przy oknie. Zdecydowałam wyjść na zewnąrz i nie drzwiami frontowymi ale od decku, żeby nie spłoszyć tego kogoś, czegoś. Klapki klapały o stopy więcę zaciskałam palce aby dojść po cichutku, nie płosząc intruza. Za krzakami jeszcze nie mogłam dojrzeć, uciekło to coś, czy wciąż siedzi skulone w oczekiwaniu, tylko na co? Na mnie? Jeśli skoczy mi wprost do gardła to jak się obronię? MM został na piętrze i obserwuje. Minęłam krzaczki azalii, podchodzę bliżej i bliżej i jeszcze bliżej, ”czarne zjawisko” ani drgnie. Już byłam blisko, kiedy wybuchłam śmiechem. 😀😀😀😀😀😀

To leżała tam moja CZAPKA Z DASZKIEM!!!!!

W piątek wieczorkiem

Z rana pukanie do drzwi, frma od chłodzenia przyjechała, przeprowadzi konserwację i wymianę filtrów. Znów pukanie , panowie od internetu, sprawdzić speed i ogólna kontrola. Przy każdym pukanku pieskowe szczekanko. Nie pospałam. Wolniutko, bardzo wolniutko budziłam się, kiedy obie firmy odjechały, staneliśme na ganeczku przy drzwiach frontowych, podziwiając cudowny cieplutki poranek, nagle na dole za drzewami na ulicy zauważyłam mężczyznę.

MM powiedział – to jest J….

Nie doszło do mnie, że to mój synuś, bo niby jak, dlaczego, a gdzie jego samochód. Kiedy zbliżał się, stwierdziłam, że to synuś.

Samochód zostawił w zakładzie do przeglądu, wymiany oleju i wrócił pieszo – około 2 godzin.

Później miałam pracowity dzionek, no oczywiście, że na yardzie. Po wczorajszej ulewie i huraganie, było dziś prawdziwe sprzątanko. Gałęzi ułamanych, kwiatów i zielonych liści, wszędzie. Nie wiedziałam, dmuchać czy zamiatać. Robiłam jedno i drugie.

Mieliśmy umówione strzyżenie i mycie piesków. W tym samym czasie zadzwonili z zakładu że syna samochód jest do odebrania. Zapakowaliśmy się we trójkę do samochodu a z nami pieski. Amber zaczęła popiskiwać. Nie lubi jazdy samochodem. Więc. postawiłAm ją na tylnych łapkach przy uchylownym oknie, miała możliwość oglądania “wielkiego świata” i jednocześnie, powiew powietrza. Zawsze piszczy i wyje, nie sposób z nią jechać. Zima lubi jazdę samochodem. Mieliśmy pieski zostawić w “myjni”, odwieźć syna do zakładu i pojechać na zakupy. Zawsze mamy od3 do 4 godzin luzu.

Niespodzianka!!!!!System komuterowy zmienili w “pralni piesków” i nie mogli nas znaleźć. No i nas nie przyjęli. Byliśmy niepocieszeni. To nie pierwszy raz taka sytuacja. Korzystaliśmy i innej “myjni” ale niestety, właścicielka zamkneła zakład na zawsze i bezpowrotnie. Właścicielka i obsługa bardzo miła, pieski ostrzyżone dokładnie i zawsze tak jak chcieliśmy. Nie mieliśmy nigdy kłopotu i powodów do narzekań. Ta myjnia nie tylko jest nam nie po drodze, ale zawsze, no zawsze jest jakieś ale….wiele razy nie zwracamy uwagi i dopełniam, dokańczam dzieła już w domu swoją pieskową golarką. Jeden raz pieski siedziały w klatce 5 mówię pięć długich godzin w klatce. Nie dzwonili, więc z MM stwierdziliśmy, czas jechać. Zajeżdżamy a ja od wejścia słyszę Zimy ujadanie. Nie wracałam uwagi na krzyki personelu, pobiegłam na zaplecze a tem….moje pieski w klatce i jeszcze nie wymyte nie ostrzyżone. W momencie kiedy krzyczałam, żeby mi je oddano, wyprowadzono pieski do szybkiego mycia. Bez strzyżenia, suszenia zabraliśmy je do domu. Byłam wstrząśnięta zachowaniem personelu. Niestety najbliższa “myjnia” też zamkneła swoje podwoje. Obecnie jesteśmy na etapie szukania samochodu, który jeździ strzyże myje i robi całą pielęgnację zwierzaczków, na podjeździe przy domu.

Więc……

znów się tłukliśmy z pieskami w drogę powrotną.

Pieski zostawiliśmy w domu, czas na lunch. Zatrzymaliśmy się na jadło, nakarmić siebie i moje dorosłe dziecko. A co, niech zna serce matki 😀😀😀.

Zakupy dokonaliśmy wielkie, bo… specjalne półki do garażu. Teraz cała organizacja w garażu, należeć będzie do mnie. Przyszedł czas na porządki w tej części domu. Miałam jakieś tam półki ale nie mieści mi się wszystko. Sprzęt ogrodowy, chemikalia, sprzęt elektryczny, jest w wielkim nieładzie. Posprzątam i za chwilę ponownie robię bałagan.

W piwnicy mam porządeczek wszystko ma swoje miejsce, wchodzę i widzę, nie muszę przesuwać, przekładać, przenosić. Takie same półki kupiliśmy do garażu. Na razie tylko 2 szt. Jedna inna a druga identyczna jak na dole. Więcej w sklepie nie było. Nie ma pośpiechu, mam czas. Wiem, że coś się zmienia.

Teraz i w garażu bedzie cudnie!!!!!!

A po pracy, a po pracy rodacy…skoczyliśmy z MM po piwko, torcik i zrobiliśmy ucztę na 102, przy dzwiękach muzyki piliśmy, jedliśy i było wesoło na naszym yardzie pod parasolką.

Na wszystko musi być czas: pracę, odpoczynek, zabawę i jeśli trzeba to na łzy.

O niczym 2.

Do pracy pojechałam bez …śniadania i kawy. Za długo spałam. Nie zatrzymałam się aby coś kupić. Wszędzie korki.

Korki w drodze powrotnej równieżi żeby to był jeden pas ruchu, w jednym kierunku jest ich 6 lub 7 i z daleka widziałam, że wszystko stoi. Zmieniłam trasę w ostatniej chwili i nie wiem czy dobrze czy źle bo do domu trafiłam po godzinie.


Głodna jak pies wpadłam do domu, a pieski też czekają na jakiś smakołyk.

Szybko kiełbaska z cebulką na patelnię i jajecznica. Usmażyłam chyba dla całego pułku. Zjadłam …trochę, bo nie o jajecznicę chyba mi chodziło. Pieski moje jedzą tylko psie jedzonko, ale jak żółtą mamałygę wrzuciłam do misek to bardzo szybko zniknęła.

Pierwszy Maja

Dziś mamy 1 Maja Święto Pracy.

Jednym kojarzy się z przymusowym pochodem innym z majówką. Ja osobiście lubiłam treningi przed pochodem, bluzeczki białe i granatowe spódniczki. Po pochodzie festyny, zespoły muzyczne, lemoniada i cukrowa wata.

Nie rozumiem do dziś narzekania i ganienia pochodów jeśli ta część niezadowolonego społeczeństwa, brała czynny udział w zabawach w parkach. Powinni siedzieć w domu i wciąż narzekać.

Przyjemnie było spotkać znajomych i rodzinę na festynach. Zawsze brałam udział w pochodach bo dla mnie to była przyjemność, w żaden sposób nie naszpikowana żadną ideologią.

W starszym wieku, dla mnie to było prawdziwe Święto Pracy, z tym że nie uczestniczyłam w pochodach. Pochody zamieniono na wiece.

Dziś aby uczcić Święto Pracy, pracuję na front yardzie. Pogoda dopisuje, pracując wspominam i cieszę się, że żyłam w bardzo ciekawych czasach i wiele jeszcze przede mną.

Wszystkim pogody ducha!

Wieczorno-nocne wirowanie

Pomierzyłam wszystkie sukienki, te na poważne uroczystości odwiesiłam, z metkami jeszcze nowiusieńkie muszą czekać na inne okazje, falbaniaste też trafiły na wieszak. Dwie sukienki odłożyłam z nadzieją, że jedną z nich nałożę na nasze wieczorne wyjście.

Ostatecznie MM skwitował … spodnie…

I miał rację, bo jeśli mam skakać to spodnie i lekka, przewiewna bluzeczka zawsze wygodne i najlepsze.

Na miejscu byliśmy kilka minut po 7pm.

Restauracja mieści się przy charterowym lotnisku. Podzielona jest na trzy części. Po prawej stronie stoliki przykryte obrusami, a obsługa podaje wymyślne dania. Druga strona, to dwa bary alkoholowe, stoliki i krzesła barowe. Dla osób chętnych przekąsić coś na szybko, stoliki i krzesła normalnej wysokości. Parkiet wystarczających rozmiarów aby pomieścić pary taneczne. W głębi parkietu na podwyższeniu DJ ze sprzętem muzycznym.

Trzecia część restauracji to kuchnia, umiejscowiona pomiędzy częścią taneczną i restauracyjną.

Od strony lotnika na zewnątrz usytuowane są stoliki z krzesełkami pod parasolami, gdzie można również zjeść lub usiąść aby obserwować lądujące i startujące samoloty.

15-cie lat temu bardzo często odwiedzaliśmy to miejsce. Kiedyś w części tanecznej, w miejscu stolików i krzeseł stały bardzo wygodne sofy. Wspomnienia😁.

Gdy weszliśmy parkiet był pusty. Jak zwykle MM (jest tragicznym tancerzem) nie wyraził zgody na wyjście na parkiet. Rozumiem, że się wstydzi, więc nie nalegałam. Udałam się w kierunku parkietu. Zanim tam doszłam to już jedna para podskakiwała w rytm muzyki. Ku memu zaskoczeniu MM dołączył do mnie.

Przy następnym utworze muzycznym parkiet się zapełnił.

Tłoku nie było, łokciami nie trzeba było się rozpychać, każdy miał “swój kawałek podłogi”.

Atmosfera wesoła. Pierwszą godzinę, a może dłużej na parkiecie królowały pary prosto ze szkółki tanecznej. Układ taneczny był zawsze ten sam i bez znaczenia jaka muzyka płynęła z głośników. 2 pary w wieku 70 lat i jedna 40+. Około godziny 10pm zauważyłam, że zaczęła napływać “młodzież” 30-30+. Starsze osoby po prostu wybyły.

Było wesoło a z pojawieniem 30tki zrobiło się gwarno.

Bawiliśmy się z MM do końca, a koniec nastąpił 12:30am. Wyskakałam się, powyginałam. Skakałam kazaczka i krakowiaka, twista i rokandrola. Walca i polkę. To był prawdziwy szał.

W sobotę: kości “połamane …ale za miesiąc znów planujemy wypad.

Uszczęśliwienie

Obudziłam się wcześnie, bo to chwilę po 7am będzie jeździć śmieciara. Muszę dopilnować jak będą podjeżdżać pod mój podjazd, poprosić aby zabrali zwiazane gałęzie. Nie muszą zabierać, to inna ekipa jeździ, ale jak poproszę i dam 30$ to i ta od śmieci zabierze. Ekipa od “zielonych” jeździ raz na miesiąc albo i rzadziej, trzeba zadzwonić to pierwsze, drugie kupić worki – papierowe.

Jednym słowem czekam na śmieciarę. Uchyliłam okno i nasłuchuję leżąc w łóżku. Pewnie że usłyszę, przecież robią taki łomot, że głuchy usłyszy.

Dziś będzie ładna pogoda☀️☀️🌤🌤⛅️⛅️⛅️☀️

Już zabrali związane 3 spore pęczki gałęzi. Wpuścili te pęczki do maszyny, a ona wciągnęła szatkując. Zadowoleni z napiwku, a ja jestem również zadowolona. Uszczęśliwiłam ludzi już na początku ich pracy. Mam nadzieję, że będą mieli miły dzień, czego im życzyłam. 😁☀️

Dla mnie również rozpoczyna się nowy, piękny, słoneczny DZIEŃ.


Trzymałam nasionka kwiatków ponad 3 lata. Szkoda mi było wyrzucać. Z torebeczek wsypałam do jednego pojemniczka, pomieszałam i … posiałam. Nie ważne czy wzejdą, czy nie. Znalazłam też nasionka sałaty, bazylii, koperku i buraków… wymieszałam wszystko razem i posiałam tak jak się kiedyś siało żyto ( widziałam na filmie Nad Niemnem). Urośnie dobrze, nie urośnie, mała strata i tak nasionka miały trafić do pojemnika na śmieci.

Trawę siałam podobnie i mam zielono. Kilka lat temu pieściłam się z sianiem i to co wzeszło, od razu zginęło.

Zrobiłam opryski nowej trawki od wszelkiego robactwa.

Przyszedł czas na obiad.

Będą placki ziemniaczane!!!

Szybciutko się robi. Obieranie migiem, tarkowanie migiem, smażenie od razu na dwóch patelniach. 40 minut placki gotowe i kuchnia posprzątana. W sumie 4 patelnie placków.

Do tego mleczko.

Dziwne zdarzenie się przytrafiło.

Popijałam placki mlekem bez laktozy. Poczułam słodki smak mleka co mi zupełnie nie pasowało do placów.

Czasami jem placki ziemniaczane ze śmietaną i cukrem, ale nie spodziewałam się słodkiego mleka. Zmusiłam się i wypilam połowę szlanki, nad połową zaczęłam się zastanawiać: wylać do zlewu czy udawać przed sobą, że jest wszystko w porządku. W tym momencie poryszyłam się na krzesełku i niechcący trąciłam szklankę z mlekiem. Mleko rozlało się na stole.

Szklanka cała.

Nalałam do szklanki normalnego mleka.

Dość dziwne zdarzenie.


Wiem, wiem nie wszyscy lubią, powiedzmy, “rytmiczną” muzykę. Uwielbiam skakać, tańczyć, wyginać się w podskokach.

No i mam na piątek zaklepane tańce w klubie nocnym.

MMowi zapowiedziałam… jeśli będzie zmęczony, a będzie, to niech siedzi obserwuje mnie, podziwia i patrzy, patrzy, patrzy, aż krzyknę … go home!!!!

Zatwierdził!!!!!😁😁😁😁

A teraz lecę w podskokach przy dźwiękach muzyki “powiedzmy rytmicznej” kręcić się na yardzie.

W przerwach pracy, skakałam, tańczyłam, wyginałam się, nooooo muszę być w formie.

Tel od MM…czy na pewno w piątek? Może w sobotę? ….spytał

…nie!!! Jeden dzień dłużej mam czekać! Piątek!!!!!…

Po drugiej stronie tel MM nie mógł powstrzymać śmiechu. No patrzcie jaki żartowniś.


Czasami / czegoś mi brak/ kogoś widzieć żądam …..

Tak po prostu chcę z kimś porozmawiać. Nie mówię o całkowitym otwarciu, to jest nie możliwe. To nie leży w mojej naturze, ale tak po ludzku, pogadać. Nawet o dupie maryni, a tu… ściana jedna, druga….piętnasta. Wtedy czuję samotność, aż wyć się chce. Wyć nie wolno, sąsiedzi wezwą policję. Może nie od razu, ale za zakłócanie porządku, to tak. Więc wyć nie będę. Płakać też nie. Nie upiję się, bo nie lubię mieć kaca. Na yard nie wyjdę bo mokro i słońce zachodzi.

Ale jest mi smutno, samotnie, byle jak.

Ja wiem, nie mogę żyć bez pracy, to jest moje lekarstwo, miłość, wybawienie, namiętność i Moje Życie. Ona mnie kiedyś zabije.

Nie mam, a raczej nie miałam wielu przyjaciół. Sandra – poważnie chora, Jolanda – chora poważnie, Ellen – wyjechała na zawsze. To były moje amerykańskie przyjaźnie. Dana (polka) mieszka w Kanadzie i to ja jestem dla niej przyjaciółką, dziwne bo nie działa to w obie strony. Z polakami w moim mieście, nie utrzymuję ŻADNYCH kontaktów. Mimo że w moim rejonie jest ich niewielu, mosty zerwane i spalone, krzyżyk im na drogę.

Czasami, mówię CZASAMI doskwiera mi samotność. Bo jakże by miało być inaczej. Przez większość tygodnia jestem: ja i psy. No weź pogadaj z psami. Czy ci smutno czy samotnie one ciągle machają ogonami. Patrzą w oczy jak żryć chcą lub głaskania, przytulania. A kto mnie przytuli?

Pies?

Mogę psa przytulić jak jest czysty, pachnący. Śmierdzącego nie chcę przytulać, mój nosek jest baaaardzoooo delikatny.

Co tam pies.

MM wróci w czwartek. Piątek ślęczy przed komputerem-taka praca. Sobota jest nasza. Niedziela? Śniadanko i zaraz pakowanko. Koniec balu panno lalu. Tyle było mego co zdążyłam złapać w locie….

To jest dzisiaj, trochę pomarudzę bo i to też potrafię, nie tylko gotowanie, chodników układanie, trawy sianie, kopanie ….

Niechby moja córcia to przeczytała

…. mamuśka a ty co!!!?????

No właśnie nie wiem.

Siedzę na schodach prowadzących na piętro i klikam w iphonie. Patrzę przez okno na soczystą zieleń drzew, krzaków a pieski patrzą na moje niecodzienne zachowanie.

Jutro biorę się do roboty, nie będzie śladu po marudzeniu.


Pod wpływem emocji człowiek pisze, później zastanawia się …czy wogóle mnie to dotyczy, nie jestem taki/taka.

Jestem i byłam silną. Bo które dziewcze po powrocie ze szkoły a to było Technikum Włókienienniczym, oświadczyło po pobieraniu 5-cio miesięcznej edukacji w tej że szkole

….nigdy tam nie wrócę… na krzyki swego taty odpowiedziała … jak chcesz to sam tam idź, ja szpulką nie zostanę….

Która dzewczyna w wieku 18 lat bierze plecak i oświadcza … jadę zwiedzać Polskę auto-stopem …

Zwiedziłam!!!!

Która dojrzała kobieta, bez znajomości języka wybierze się w podróż za ocean, a oficerowi emigracyjnemu w Chicago powie po polsku …czy mógłby pan mówić po polsku bo ja pana nie rozumiem….

Na to on krzyknął .. GO…

a dla mnie to “go” nic nie oznaczało.

Która to kobieta tęskni do swoich nieletnich dzieci, które zostawiła na pastwę losu i nie widzi ich przez 4 lata.

Trzeba mieć nerwy ze stali żeby nocować w lesie w samej pidżamie, a mrówki i robactwo po tobie chodzą.

Trzeba być silną kiedy wyrzuca ciebie polska prostytuta u której wynajmujesz jedynie kanapę, ona orzyjmuje gościa, a tobie … tylko na noc do spania jest ławka w parku.

Trzeba to przeżyć żeby zrozumieć, kiedy masz chleb spleśniały do jedzenia. Masz wybór – jesz albo zdychasz.

W sklepie zabrakło 7 centów na najtańsze parówki, netto 99 centów. Nie wiedziałam, że tax doliczają przy kasie. Znów głodówka.

Przetrwałam, przeżyłam, dzieci moje są tutaj, ze mną.

A one miały 5 zł na tydzień. Buty podarte w których chodziły, chyba przez ten cały trudny okres od lata do zimy i zimy do lata.

Czytałam reportaż o dziewczynie z której ktoś się naśmiewał, że nie miała ładnego ubrania. Kiedy byłam w ameryce moje dzieci nie miały ładnego ubrania. Nikt się nie śmiał. Moja córcia i synuś od kilku lat są w tych samych koszulkach na szkolnych zdjęciach.

W następnym roku skończą uniwersytety. Pracuję aby im pomóc. To nie jest łatwo, jeden przedmiot na uniwersytecie kosztuje od 1200-1700$. MM rownież nam pomaga. Nie jest tak, że płacisz to zaliczysz. Masz, zaznaczam MASZ umieć aby zaliczyć dany przedmiot.

Dopnę swego, dzieci zdobędą wykształcenie. Kariera zawodowa zależeć będzie już od nich. Chociaż już teraz pracują i zdobywają doświadczenie.

Powinnam się cieszyć ale… coś mnie gnębi i jest mi smutno.

Może pogoda, samotność.

A może i jedno i drugie.


Idę spać. Jutro będzie piękny słoneczny dzień, także w serduszku.

O niczym

Po wypiciu kawy wróciłam do łóżeczka. Za oknem szaro-buro-mokro. Komu potrzebny taki wolny dzień?

Zerwałam się wcześnie, czekam na dostawę 50 worków kory cyprysowej i 25 worków kamieni. Na jutro zapowiadają dzień bezdeszczowy, więc robota w rękach będzie się palić. Te wory są przeznaczone na front yard. Back yard w zasadzie zakończony. Czekam na powiew chęci na back yard i w po 4-5 godzinach pracy, będzie concluido, finished, completato, finito🥇🏆🏅

Kom(ą)binacj(i)a

Po niedzieli.

A miało być tak dobrze i pięknie. No nic … po wizycie u lekarza i po pracy, zrobię, dobrze, miło, cieplutko, przyjemnie i pięknie.

Teraz miłe i nie miłe obowiązki.


Wizytę lekarską miałam u swojej lekarki, nareszcie. Testy na kleszcza wyszły dobrze a po ugryzieniu już dawno, prawie  nie ma śladu.

Skupiłyśmy się na moim ciśnieniu i ogólnym osłabieniu organizmu.

Zleconą mam nową kombinację leków i zabroniono kombinować z lekami na własną rękę. 🤭

Ta “moja własna ręka” doprowadziła do braku symptonów wysokiego ciśnienia co jest bardzo niebezpieczne.

Jednym słowem: kombinować mogę na yardzie ale nie ze swoim zdrowiem. 🤸🏻‍♀️


 

 

Piątkowe obżarstwo.

Oj, oj, wolny piąteczek. Poprzeciągałam się w ciepłym łóżeczku, *

poczytałam to i owo. Gdy słoneczko było wysoko a pieski zaszczekały że Anthony jest już tutaj, leniwie postawiłam stopy na dywanie. Nałożyłam leciutką podomeczkę, ogarnęłam włoski. Przewitałam się z zapracowanym MM przed komp, dając lekki buziaczek w policzek, zeszłam do kuchni. Nie mogłam zdecydować się na kubek na dzisiejszą poranną kawę. Wybrałam ten oto kubeczek. Żółciutki jak słoneczko, cytrynka, kanarek, w kwiatuszki.

Po chwili zapach kawy zawładnął kuchnią. Wiedziałam, że to jest to, czego potrzebuję.

I cóż ja widzę przez kuchenne okno? Z karmnika dla ptaszków tylko ogon wiewióry zwisa!!! Na chwilę spłoszyłam to zwierze, zeskoczyło na ziemię i szybko ukryło się na drzewie wśród liści zanim Zima zdołała je dopaść.

Któregoś razu wracam z pracy… czeka na mnie niespodzianka…ogon wiewiórki, innym razem mała jaszczureczka. Moje pieski przynoszą mi orzechy, gałązki, różne większe owady, no i oczywiście cykady. Zaraz będzie ich inwazja nie tylko na zewnątrz ale i w moim domku, na podłodze. No sama nie wiem czy mam psy czy koty, które znoszą właścicielowi swoje trofea.

Trawka mi rośnie, dokarmiłam ją, dosiałam, posprzątałam, podmuchałam. Na kolację pojechaliśmy do portugalskiej restauracji. Wyszliśmy … wytoczyliśmy się, jedzonko, perfekt.

Nie lubię uczucia objedzenia, jestem bardzo ostrożna.

Rok temu, usmażyłam ziemniaczki z cebulką, do tego mleczko. Objadłam się tak, że tchu mi brakowało.

Pomyślałam … ot zgłupiałaś do reszty, teraz się ratuj, bo zdechniesz z przejedzenia, zaśmierdniesz, zanim ciebie odnajdą….

Dwa kieliszki polskiej wódki wlałam w siebie, co za “anielski” smak, że omal się nie pożyg…..

No nie wiem od czego był ten odruch wymiotny, od wódki czy tych kartofli z cebulą zapijanych mlekiem.

Po kolacji w portugalskiej nie czułam się tak źle, ale głupstwo z obżarstwem zrobiłam jeden raz w moim życiu i o jeden raz za dużo.

Jestem ostrożna.


*Zdjęcie pochodzi z internetu

Mam się nie martwić

A tak o sobie mówię… dokładna, estetyczna omal perfekcyjna itd… to wszystko rozleciało sie w pioruny. Jeśli ja, taka dokładna,  przegapiłam takie niechlujstwo, tak,  bo inaczej nie sposób tego napisać, powiedzieć, wykrzyczeć. Toż sprawdzałam, przed odebraniem kuchni, wszystko,  prawie przez szkło powiększające. A może można,  mi tak oczy zamydlić, że i kota w worku kupię? Tylko nikt nie mydlił i kota w worku nie trzymał. Miałam kilka dni na sprawdzenie, wypisanie na kartce, zaznaczenie usterek na szafkach niebieską taśmą. Może zaznaczyłam a robotnicy mi zerwali?  Nie wiem, już ręki nie dam uciąć, szybciej tę nogę obgryzioną przez kleszcza. No i…. drzwiczki od szafki są innego koloru, ale żeby tego było mało to mają inny wzór. Odkryłam to wczoraj!!!!!!!! Teraz z każdym wejściem do kuchni widzę te drzwiczki, śmieję się z siebie. Ponad 4 miesiące minęły i nikt nie zauważył. Zaczęłam podejrzewać, że panowie-fachowcy, przyjechali pod naszą nieobecność i wymienili, podmienili, zabrali mi dobre. Bezsens ale… dostali kody do drzwi, a my nie zmieniliśmy do tej pory.

Wszystkie moje podejrzenia spaliły na panewce, kiedy obejrzałam zdjęcia robione w okresie świątecznym. 

Gołym okiem widać, nie trzeba okular. Nie wiem, co zmieniło się w moim wzroku (och odmłodniałam) że zauważyłam różnicę bez okular. Ale… dlaczego tak późno? Nie ma problemu, mamy gwarancję bodajże na 7 lat, a może i dłużej, ale nie chcę znowu całej brygady w moim domu, łażenia, zaglądania, achania, że się nie da tego zrobić, a ja znów powiem, że się wszystko da zrobić jak się fachowcowi chce.

Wczorajszy dzień miałam zajęty lekarzem i co chwilę oglądaniem bąbla, więc MMowi nic nie mówiłam. Postanowiłam powiedzieć i pokazać jak już wróci, w piąteczek. Postanowienie, postanowieniem, noga ma się lepiej, bągelek znika a wraz z nim czerwona plamka, mniej swędzi, więc jak tu żyć bez żadnych zawirowań, trzęsienia ziemi, problemów.. MM na linij, no i wypaplałam.

Mam się nie matwić, bo on znalazł inną usterkę, jakaś półka się wygina, pokaże mi w piąteczek.

No to się nie martwię.

Ludzie patrzcie

Tyle kroków dziś na produkowałam a to nie koniec dnia🤓. Pracowałam dziś sumiennie na yardzie. Trawka rośnie i rolnikowi też. A że “rolniczka ” ze mnie to mi nic oprócz kwiatków, krzewów, trawy i innych zielonych ( nie mylić z $) nie urośnie. Na dreptałam się, teraz dla rozgrzewki popijam drugie piwo. Och, Żuber to piwo i gorycz i smak nie z tej ziemi. To tutaj to piwo jest OK, tylko procentów niewiele.

To nie jest reklama piwa.

Pokazuję co piję.

Jeju jakaż ja jestem z siebie dumna.

Nie dlatego, że piję!!! Z mojej pracy!!!!

🌷Dziś Dzień Rodzeństwa🌷

Nie będę pisać o starszej lub młodzszej siostrze.

Nie będę pisać jak im dokuczałam i biłam.

Nie będę pisać o pomocy jaką niosłam w razie potrzeby moim siostrom.

Napiszę…. trudno być średnim dzieckiem, a więc takim, które rodzi sie po pierwszym i przed trzecim dzieckiem.

Ta druga… musiała się szybko nauczyć wszystkiego, co już pierwsza umiała i potrafiła.

Ta druga, była pominięta jak trzecie dziecko się urodziło.

Ta druga nie potrzebowała opieki i uwagi rodziców.

Ta druga utorowała sobie swoją drogę w życiu.

Mogę…podziękować siostrom, że jestem DRUGA, nie pierwsza i trzecia.

Bycie drugą, to zdobywanie szczytów bez udowadniania, że się je zdobyło.

Bycie drugą, daje większe możliwości rozwoju.

Bycie drugą, oznacza być pierwszą i trzecią.

Dziękuję moim siostrom i rodzicom, za tę możliwość.

❤️Moje siostry wiedzą, że je bardzo kocham, moje uczucie miłości przekładało i przekłada we wszelkiej im pomocy.❤️

Uśmiechnij się 🐿🐿🐿🐿🦉🦉🦉😥

Wiewióry robią spustoszenie na mojej działce. Nie poddaję się ale jestem bezradna w stosunku do chipmunka, z zachowania podobny do kreta. Od dołu podgryza korzonki i zabiera cebulki kwiatów. Jest niewidoczny na ziemi, czasami wyłazi na powierzchnie, przebiega jak błyskawica.

Zdjęcie pochodzi z inernetu

Warte odnotowania

Moja córcia była na siłowni!!!!!

Tak to już jest, jak obuchem w głowę nie dostaniesz, to nie zrozumiesz.

Oj, przytyło się mojej córci troszeczkę. Zadowolona i szczęśliwa była z sadełka. No nie, żeby zaraz 200kg. Ale…z 10kg na pewno.

Szykowała się do spotkania bussines, nie byle gdzie, bo CNN. Wiadomo, trzeba “jakoś” wyglądać. Tylko jak wyglądać jak nic na ciałko nie można wciągnąć. Ostatecznie w garsonkę weszła, pokazała mi się po powrocie.

Wyglądała bardzo dobrze, a włosy do pasa zakrywały to i owo.

Dwoni z rana

– zgadni gdzie byłam?

No weź i zgadnij. Powinna na łóżku na drugi bok się przewracać, ona pyta ….gdzie byłam….

– na siłowni!!!!!

Szybciej spodziewałabym się trafienia 6 w totka🤗.

Ćwiczyła 40minut. Dłużej nie mogła. Moja córcia się nie poci, co jest niebezpieczne i nie wie, czy się przegrzewa czy też nie.

To było wczoraj.


Dziś🤭🤭🤭🤭pojechała na siłownię!!!!! TEŻ!!!!RÓWNIEŻ!!!!PO RAZ DRUGI!!!!!!

To znaczy, że….naprawdę z ciuchów “wyrosła”.

– na nowe ciuchy pieniędzy wydawać nie będę – powiedziała.

Ok, popieram siłownie w 100% ale jakiś ciuch to chyba będę musiała jej zasponsorować.

Tylko się zastanawiam:

Teraz?

Później?

Wzięło na wspominki

Miało być deszczowo a będzie tylko mokro. Słoneczko już wygląda spomiędzy chmur. Zobaczymy na ile ociepli chłodnawy wiaterek.

Wczoraj wskoczyła po szkole moja córcia. Zabrała babkę ziemniaczaną, właściwie to dla niej ją piekłam. Mój kawałeczek był pieczony w oddzielnej blaszce.

Wczoraj był test na uczelni i… córcia, co jest niepojęte, wzorowa studentka, ściągała od swego brata😁. Syn po powrocie z uczelni stwierdził …za samo noszenie książki powinienem dostać A….😁😁😁

Ja za samo spanie całą noc na książce powinnam była dostać 5. Dobrze że nauczyciel nie wygonił mnie z klasy.

Nie było mi po drodze z książkami szkolnymi inne mogłam połykać, ale lektury czy historia to był koszmar. Siedzę sobie przy stole z otwartą szufladą w której trzymałam jakąś książkę przygodową. Na stole książka od historii. Kiedy mamusia wchodziła do pokoju, szybko ciałem napierałam na szufladę i ją zamykałam. Udawałam, że jestem skupiona nad historią. Ot takie to kombinacje. Do matury przeczytałam wszystkie lektury obowiązkowe i nie. Kułam jak dziki na pustyni, wszystkie wzory z natematyki. Myślałam, że mózg mi eksploduje. Mój wujek z za płotu, a siedziałam na balkonie, pytał moją mamusię, co ja tak się uczę. No pewnie, ja i nauka, wszędzie byłam ale nie przy książkach. Aż tu nagle, ja siedzę wytrawale po kilka godzin nad … książką!! niebywałe!

Pewnie, że zdałam maturę. Ale na bal maturalny nie poszłam. Chciałam iść z kimś wyjątkowym, a że wyjątkowego nie było, to… ominęło mnie pijaństwo w szatni lub kiblu. Ot takie były sprawozdania moich koleżanek klasowych.

Jednym słowem nie żałowałam swojej decyzji.

Nie byłam też na uroczystości wręczania magisterium. Bo…4 rok i 5 rok studiów zaliczałam w ciągu jednego roku. Pisanie pracy magisterskiej i dwa lata studiów w jednym roku kalendarzowym nie zbliżyło mnie do koleżanek, zależało mi wtedy na zaliczaniu egzaminów.

Z czasów studiów podyplomowych i doktoranckich, zostało mi trochę znajomych.

Pamiętam jak żywcem ściągałam na egzaminach, czy to na jednym, och nie. Po wielu latach kiedy stanęłam po drugiej stronie sali i wszystkich studentów miałam jak na dłoni, zrozumiałam. To tylko przyzwolenie wykładowcy na ściąganie, pozwala nam ściągać.

Kiedy krzyknęłam … dokonałam!!!!?

Tłumaczyłam bardzo trudny temat, wiadomo godziny to nie guma. Masz temat do przerobienia, czy studenci rozumieją czy nie trzeba iść, lecieć dalej, bo rozliczali z przerobionego materiału, a nie z tego co student rozumie. Każde zajęcia zaczynałam od powtórzenia poprzedniego materiału, zależało mi aby studenci zrozumieli…po jakimś czasie ( oj nie zapomnę jego imienia, Robert) nieśmiało podniósł rękę do góry… to był początek dyskusji. Nie ważne jak i kiedy, ważne że powodujesz, że poruszyłeś to co było nie do poruszenia…myśl.

To był piękny czas. Kiedy mój synuś kończył lekcje wcześniej, przyjeżdzał do mnie, siadał przy ostatnim wolnym stoliku i rysując, czekał na zakończenie moich zajęć ze studentami.

To był piękny czas i zawsze będę wspominać z łezką w oku.

Zaczęło się od matury s skończyło na nieskończoności ….

Nie lubię żyć zgodnie z planem

Nakładając buty wspinaczkowe ( do moich robót yardowych tylko takie się sprawdzają, chronią kostki i nogę przed skręceniem) zawsze należy sprawdzić, czy coś nie siedzi w środku. To coś może spać sobie w najlepsze, na brzuszku lub boczku a ja wsuwam sobie stopę. I stając … hrobot … rozgniotłam!!! Tylko raz mi się tak zdarzyło. Obrzydzenie i trauma na lata. Jestem mordercą albo ofiarą, bo przecież mogłabym być ugryziona przez jakiegoś węża, skorpiona. Hrobot to robią te osobniki.

Więc, dokładne trzepanko butów zanim się je nałoży. Dla pewności sprawdzić wzrokowo jeśli się da lub ręką w rękawiczce. Bo przecież, może to coś trzymać się uporczywie brzegów buta i nie zgadzać się na przeprowadzkę. Po policję przecież nie zadzwonię, że mam nieproszonego lokatora.

Droga wolna, nakładamy.

Jakby na potwierdzenie znalazłam to coś, odsuwając płytę ze ścieżki. Jestem 100%miastowa i nie wiem co to za osobnik. Konia od krowy, psa od kota, koguta od kury rozrurznię ale co to jest? W grze milion do wygrania, bym padła.

 

 

 

 

Córcia bez zastanowienia orzekła – salamandra jaszczurka, przyjazna dla środowiska.

Nie rozumiem dlaczego nie widać mojej delikatności z jaką dotykałam jaszczurkę. Przysięgam byłam delikatna i  przestraszona. Odeszłam na moment a jej już tam nie było.

Nie tak łatwo wrócić do prac, wstrzymanych w ubiegłym roku. Piłkę do cięcia kamieni znalazłam ale gdzie tarcza, niestety nie mam pomysłu. Możliwe że zużytą wyrzuciłam do śmieci a nowej nie kupiłam. To samo z 15calowymi gwoździami. Używałam do podtrzymywania ozdób świątecznych, ręki nie dam uciąć, że wszystkie wyjęłam z ziemi.

Zamiast pracować bawię się z płazami i w poszukiwacza, na pewno nie skarbów.

Płyt nie mam czym ciąć, krawężników i kamyczków mam za mało, cementu wogóle brak. Wbić w bele długie pręty jest ponad moje siły. Jak pracować. Do sklepu mogłabym podjechać i kupić, załadują materiał ale nie mam zamiaru gimnastkować się z workami tutaj na miejscu.

Poczekam na MM.

Zajmę się podlewaniem i sprzątaniem.

Zmiana planu

Dlatego nie lubię planować, na żywioł u mnie się tylko sprawdza.

Planowałam, że w tym roku, zabetonuję szczeliny pomiędzy kamiennymi płytami, w których są kamyczki w tej chwili, wciskając kamyczki na powrót w cement. Chodzę patrzę i doszłam do wniosku, że nie ma takiej potrzeby. Moje ścieżki przetrwały śnieg (byl kilka dni), deszcze, ulewy, a ja chcę to naruszać. Po jakiego diabła dodawać sobie pracy?

Nie lepiej skupić się na utrzymaniu w porządku tego co mam. Na jakiś drobnych naprawach a w ostateczności skupić się na wypoczynku. Całe życie, pracuję i pracy nie przerobiłam którą sama sobie narzucam. No jestem pracoholikiem ale … wystarczy tego!!!

Suma sumarum – dróżki zostają w tym stanie jakim są w tej chwili. Żadnych innowacji.

Ahhhh… MM się ucieszy …. 😁😁😁😁😁😁😁😁


Siedzę na decku popijam czerwone wino i zagryzam babką ziemniaczaną.

Ta kombinacja bardzo mi się podoba.


Patrzę na kwitnąco/wschodzące tulipany. A będzie ich więcej i więcej.

Dzień wolny i nie-wolny

Czy nie można się wkurzyć?

Wczoraj najchętniej nie wyłaziłabym z łóżka, spała i spała i jeszcze raz bym spała. No oczywiście do pracy – trzeba było jednak wstać.

Dziś – wolny dzień. Obudziłam się skoro świt. Po co, dlaczego? Dlaczego tak wcześnie? Bo mam wolne!!!!

Leżę w łóżku, czytam blogi, wiadomości i klepię literki.

Czy po to obudziłam się, aby to robić? Czytać i klepać?

Jaki bezsens w zachowaniu i czynnościach, aż na tą myśl poczułam gorąco na całym ciele, od czubków palców u nóg po końcówki włosów. Gorąco, że musiałam się odkryć, a pot wystąpił na twarzy.

Bezsens!!!

Jaki będziesz dzisiejszy dniu, jeśli zaczynam ciebie od bezsensu…?


Pierwsze odgłosy – daleko szum autostrady, blisko – zamykane drzwi samochodu przez młodszego, jeszcze bliżej – poruszanie się piesków na poduchach na korytarzu.

Czas na kawę. Niemrawo, ciągnąc noga za nogą podążałam do łazienki, poprawiłam nową fryzurkę, nie omieszkałam wypowiedzieć zachwytu …oh, ach jak ja cudnie wyglądam…😁😁😁A co nie mogę? Zanim się doczekam to zapomnę, że tak jest. Nie wolno wychodzić z wprawy. MM wraca dopiero w czwartek!

No tak, bez okular to i pies może być kotem. No tak strasznie ze mną nie jest ale te + 1,5 wygładza mi znacznie cerę. Po co się przejmować, jeśli można na to zaradzić? Ostatnio kupiony krem, jak najbardziej stosuję, jest lepiej z…. moją szyją. Oczy jak oczy, worków nie było, cieni też nie, a że mój uśmiech od uch do ucha angażuje moje oczęta, tal ma być i musi. Uśmiechać się z tego powodu nie przestanę. Wolę być pomarszczona, ale wesoła, niż bezzmarszczowa i niezadowolona.

Na śniadanie – pełna lodówka do dyspozycji. Planowana jajecznica musi poczekać na dzień bardziej ubogi w produkty spożywcze. Bo, jajka u mnie się je na Wielkanoc i jak już nic nie ma do jedzenia a są tylkooooo jajka.


Mam plan!!!!!

Dziś dokończę układać kawalącik mojej ścieżki. Czy ktoś ma pomysł jak się dotego zabrać? Przeraża mnie cięcie płyt kamiennych. Wszędzie kurz. Maska, okulary pomagają nie wiele. A co z uszami? Tam też włazi kurz. Koszmar.

Jak mus to mus.

Drugi dzień świąt

U mnie nie ma drugiego dnia świąt. MM już wczoraj poleciał do pracy. Poczułam się samotnie i aby nie wpaść w smutek, wyszłam na yard zbierać gałązki, stare suche pojedyńcze liście, podlać trawę od frontu. Chodziłam i podziwiałam tulipany kwitnące, dotykając i gładząc ich płatki. Każdego dnia zakwita więcej kwatów i krzewów. Ciszę się jak małe dziecko. Kwiaty i kolory lubiłam odkąd sięgam pamięcią.

Dzisiejszy dzień nie spędziłam, niestety, relaksująco. Pracująco. Odwiedziłam również fryzjerkę, robiąc się na bóstwo. Oh. 😁

Poniedziałkowe lenistwo

Może to nie było takie całkowite lenistwo. Wprawdzie z łóżka wyszłam w południe, ale coś tam upitrasiłam. Na powórzu przy drzwiach garażowych popieliłam. Do łóżka, wciągnęło mnie około 4pm.

Dopiero ból głowy, przypomniał mi aby zmierzyć ciśnienie. Mimo tabletek ciśnienie rosło do 2am. Bałam się usnąć. 161/88 nie jest to niskie, tym bardziej po całej tabletce Valsartanu i Hydr… coś tam. Poczekam jeszcze z pół godziny.

Jestem zmęczona i chętnie już bym usnęła.

Było przed 4am, kiedy zmęczona rosnącym wciąż ciśnieniem, bólem głowy i mokrym czołem i szyją od mokrego ręcznika, usnęłam.


Wtoreczek

Przed 8 am, obudziła mnie cicha melodia komórki. Sms od Sandry otworzył mi oczy. Jest w szpitalu, zakażenie krwi, przerzuty na płuca i kości. Zrobiło mi się przykro. Ja mam jakieś tam ciśnienie a ona walczy o życie. Tylko moje wysokie ciśnienie może mnie doprowadzić również na cmentarz. Nie będę się targować, ale Sandra naprawdę w tej chwili cierpi. Odwiedzin nie chce, córcia się nią opiekuje. W krótkim czasie da znać co dalej i ewentualnie kiedy będzie w domu. Smutne.

To jest moja Sandra – baletnica. Pochodzi z Francji, ukończyła szkołę baletową w Paryżu i tam też tańczyła. Wspaniała osobowość.


Dla odmiany, dziś ciśnienie bardzo niskie. Poruszam się powoli, głowa ciężka, myśli biegną wolno, szybko się męczę, zimne poty występują na czole i czuję jak plecy robią się mokre.

Pchając wózek sklepowy z zakupami musiałam dwa razy przystanąć.

Czy to ciśnienie zawsze tak będzie skakać? Czy będzie tak samo jak z moim Tatusiem?

Tylko… On dożył do 91 lat, ja też bym tak chciała. Zobaczyć moje dzieci jak dają sobie radę. Jak po szczeblach kariery pną się do góry ( podobnie jak ich mama). Nie mówię o wnukach, moje dzieci uważają że jeszcze jest czas na dzieci, a ja też nie jestem gotowa na kwilące maleństwa.

Ciekawa jestem jaka partia polityczna wygra w Polsce i USA w następnych wyborach.

Chciałabym też zobaczyć latające taxi.

Niestety, człowiek nie zna dnia ani godziny swego odejścia.

Aby nie odchodzić z tego padołu z pustym żołądkiem. Ugotowałam kopytka, a że nigdy nie miałam pomysłu z czym je podawać, zjadłam tak po prostu “na sucho”. Wiele jest porad podawania kopytek, ale nic mi nie pasowało i nie pasuje.

Żeby mi się jeszcze bardziej nudziło, internet wysiadł i tv nie działa. Spożytkowałam te kilka godzinek na posadzenie cebulek kwiatów na MM rabatce. Mają urosnąć kwiatki do których będą zlatywać się motyle. Wtedy MM chwyci aparat i będzie cykać zdjęcia.

Teraz zasłużyłam na odpoczynek.

Na zakończenie dnia upiekłam biszkopt z jabłkami.

1 szklanka mąki

1 szklanka cukru

1 opakowanie cukru waniliowego

6-7 jajek w zależności od wielkości

1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

szczypta soli

4 duże jabłka

——-

Jajka z solą i cukrem i cukrem waniliowym, mieszam mikserem na największych obrotach około 2 minut. Dodaję mąkę i proszek do pieczenia. Mieszam około 2-3 minut. Odstawiam na chwilę.

Obieram jabłka, kroję i pisypuję mąką, mieszam do połączenia się mąki z jabłkami.

Jabłka wkładam do ciasta i mieszam łyżką. Wlewam wszystko do okrąfłej foremki.

—–

Jabłka posypuję mąką aby w czasie pieczenia nie opadały na dół biszkoptu.

—–

Biszkopt pychotka.


Przed snem sprawdziłam ciśnienie, jest niskie ale już lepiej, czuję się też lepiej.

Będę żyć!!!!!😀