Przyjąć albo nie

Życie jakie jest, każdy widzi i czuje.

Widzi ludzi kochających się i nienawidzących. Smutnych -wesołych. Rozżalonych – rozanielonych. Szanujących się i nie. Uzurpujących prawo do wszystkiego – filantropów. Bogatych -biednych. Walecznych i poddańczych.

Do jakiej kategorii zakwalifikować osobę, zostawiający rodzinę dla chwili (około roku) uniesienia.

Kłamca?

Gracz?

Zakochany?

Oczywiście można się zakochać, nigdy nie wiemy kiedy i w jakim momencie to uczucie nas zaatakuje. Później miotamy się jak mysz w pułapce. Żonę/męża oszukać, kochanka/kę okłamać. Nie da się być w dwu miejscach naraz w tym samym czasie. Nie możliwym jest umawiać się z kochanką/kiem w miejscu publicznym jeśli chcemy utrzymać małżeństwo, obiekt naszch westchnień i nie tylko, dwa łóżka. Spotkania w miejscach ustronnych szybko nudzą, chce sie więcej, lepiej dłużej, bezproblemowo. Na dłuższą metę się nie da. Ona/on dostrzega że małżonek/ka bardziej dba o siebie, wraca później, drzemie na kanapie, rozmowy wieczorne się urywają bo nie ma, nie tyle kontaktu wzrokowego jak duchowego. Ona/on jest fizycznie ale … myślami w innym ciekawszym świecie. Zdradzają maślane oczy i uśmiech do własnych myśli. Błogi stan zakłócany jest myślami, o wymyśleniu następnego kłamstwa, takiego które da się “sprzedać za dobrą cenę”.

Nie ma zbrodni doskonałej, jak też nie ma zdrady doskonałej.

Wcześniej czy później wszystko ujrzy światło dzienne.

W zdradach najlepszymi śledczymi są dzieci i osoby trzecie.

Skyp zadzwonił. Na wyświetlaczu Dana. Nie wiem skąd, nie wiem jak to zrobiłam. Wiedziałam, że ON chce wrócić.

-powiedz co mam zrobić? spytała

-przyjądź – to była moja odpowiedź.

Nie musiałam się zastanawiać, o co Dana poprosiła. Zastanawiałam się nad ich sytuacją dość długo. Od dnia kiedy ON się wyprowadził zastanawiałam się częściej. Rozważałam za i przeciw. Dana podchodzi emocjonalnie a ja znając ich oboje od studiów, rozważam ich charaktery, podejście do życia, ich potknięcia i osiągnięcia.

-a gdyby Tobie coś takiego się przytrafiło? spytałam

-nie przytrafiło się – usłyszałam

-ale szukałaś …..

Milczenie.

-no to co mam robić – spytała

No co ona ma robić. Przeżyli ze sobą wiele lat, w zasadzie nie kłócili się, żyli w zgodnie, podjęli wspólną decyzję wyemigrowania, przeżyli wszystko najgorsze co może spotkać emigranta na obczyźnie, dzieci dorosłe, mają już swoje lata i kredyt na dom. Jeśli chcą mieszkać osobno i gdzieś kątem aż do śmierci …

Bo dom trzeba sprzedać, a ze sprzedaży, nawet jednego apartamentu nie kupią. Młodszy syn jest na etapie wyprowadzki nie stać będzie jej spłacać kredyt za dom.

On nowego życia już nie rozpoczął a ona też nie rozpocznie. Po co szukać czegoś gorszego, jeśli to co mają jest znośnie.

Ona spróbowała z “brydzystą”, on z “korzeniami włoskimi”, czas się na stare lata ustatkować.

W taki to sposób kończą się romanse starych ludzi.

Gdyby to było na gruncie polskim, podejrzewam, że by się rozstali.

Kanada ich połączy.

Nie na darmo, nie tak dawno , krzyczała mi na skype

….jak ja kocham Kanadę…!!!!!!

Poniedziałkowe lenistwo

Może to nie było takie całkowite lenistwo. Wprawdzie z łóżka wyszłam w południe, ale coś tam upitrasiłam. Na powórzu przy drzwiach garażowych popieliłam. Do łóżka, wciągnęło mnie około 4pm.

Dopiero ból głowy, przypomniał mi aby zmierzyć ciśnienie. Mimo tabletek ciśnienie rosło do 2am. Bałam się usnąć. 161/88 nie jest to niskie, tym bardziej po całej tabletce Valsartanu i Hydr… coś tam. Poczekam jeszcze z pół godziny.

Jestem zmęczona i chętnie już bym usnęła.

Było przed 4am, kiedy zmęczona rosnącym wciąż ciśnieniem, bólem głowy i mokrym czołem i szyją od mokrego ręcznika, usnęłam.


Wtoreczek

Przed 8 am, obudziła mnie cicha melodia komórki. Sms od Sandry otworzył mi oczy. Jest w szpitalu, zakażenie krwi, przerzuty na płuca i kości. Zrobiło mi się przykro. Ja mam jakieś tam ciśnienie a ona walczy o życie. Tylko moje wysokie ciśnienie może mnie doprowadzić również na cmentarz. Nie będę się targować, ale Sandra naprawdę w tej chwili cierpi. Odwiedzin nie chce, córcia się nią opiekuje. W krótkim czasie da znać co dalej i ewentualnie kiedy będzie w domu. Smutne.

To jest moja Sandra – baletnica. Pochodzi z Francji, ukończyła szkołę baletową w Paryżu i tam też tańczyła. Wspaniała osobowość.


Dla odmiany, dziś ciśnienie bardzo niskie. Poruszam się powoli, głowa ciężka, myśli biegną wolno, szybko się męczę, zimne poty występują na czole i czuję jak plecy robią się mokre.

Pchając wózek sklepowy z zakupami musiałam dwa razy przystanąć.

Czy to ciśnienie zawsze tak będzie skakać? Czy będzie tak samo jak z moim Tatusiem?

Tylko… On dożył do 91 lat, ja też bym tak chciała. Zobaczyć moje dzieci jak dają sobie radę. Jak po szczeblach kariery pną się do góry ( podobnie jak ich mama). Nie mówię o wnukach, moje dzieci uważają że jeszcze jest czas na dzieci, a ja też nie jestem gotowa na kwilące maleństwa.

Ciekawa jestem jaka partia polityczna wygra w Polsce i USA w następnych wyborach.

Chciałabym też zobaczyć latające taxi.

Niestety, człowiek nie zna dnia ani godziny swego odejścia.

Aby nie odchodzić z tego padołu z pustym żołądkiem. Ugotowałam kopytka, a że nigdy nie miałam pomysłu z czym je podawać, zjadłam tak po prostu “na sucho”. Wiele jest porad podawania kopytek, ale nic mi nie pasowało i nie pasuje.

Żeby mi się jeszcze bardziej nudziło, internet wysiadł i tv nie działa. Spożytkowałam te kilka godzinek na posadzenie cebulek kwiatów na MM rabatce. Mają urosnąć kwiatki do których będą zlatywać się motyle. Wtedy MM chwyci aparat i będzie cykać zdjęcia.

Teraz zasłużyłam na odpoczynek.

Na zakończenie dnia upiekłam biszkopt z jabłkami.

1 szklanka mąki

1 szklanka cukru

1 opakowanie cukru waniliowego

6-7 jajek w zależności od wielkości

1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

szczypta soli

4 duże jabłka

——-

Jajka z solą i cukrem i cukrem waniliowym, mieszam mikserem na największych obrotach około 2 minut. Dodaję mąkę i proszek do pieczenia. Mieszam około 2-3 minut. Odstawiam na chwilę.

Obieram jabłka, kroję i pisypuję mąką, mieszam do połączenia się mąki z jabłkami.

Jabłka wkładam do ciasta i mieszam łyżką. Wlewam wszystko do okrąfłej foremki.

—–

Jabłka posypuję mąką aby w czasie pieczenia nie opadały na dół biszkoptu.

—–

Biszkopt pychotka.


Przed snem sprawdziłam ciśnienie, jest niskie ale już lepiej, czuję się też lepiej.

Będę żyć!!!!!😀

„matka (kanadyjka)”

Nie jedne zmagania olimpijskie są za mną. Nigdy jednak tak nie kibicowałam amerykańskim sportowcom zimowych igrzysk.

Kilka dni temu, a dokładnie w czwartek, rozmawiałam na skype z Daną. Nie będę wspominać o jej kłamstwach odnośnie faceta z gazety. I jej nie pierwszego spotkania z nim. Jak to w rozmowie, niespodziewanie dla niej samej, wygadała się, a ja udałam, że nie zauważyłam, jestem głucha i głupia. Nie chciałam stawiać jej w głupiej sytuacji, nie trzeba mi pokrętnych tłumaczeń, wyjaśnień. Znamy się tyle, tyle lat … a ona, a ona chce ciągle coś mi pokazać, udowodnić. Każdy rodzi się w innej rodzinie i z innym rodzinnym bagażem. Miałam wspaniałego Tatusia, mimo że mamusia nie potrafiła okazywać miłości, Tatuś dał mi miłość jakiej dziecko oczekuje. Miałam wspaniałe dzieciństwo. Dana dorastała w innej rodzinie i innej kulturze rodzinnej. Zawsze była poważna, upolityczniona, beztroskie zachowanie było jej obce. Chciała zachowywać się czasami swawolnie, ale jej nie wyszło. Pierwsze małżeństwo dla żartu jeszcze na studiach, skończyło się rozwodem.

Teraz drugie małżeństwo, skończy się… nie wiem jak, ale do końca lutego mąż ma się wyprowadzić. A ona szuka faceta (na gwałt) i mi kłamie, że na oczy go nigdy nie widziała. Nie pasował mi ten brydż, bo już o tak facet, gra w brydża, a tydzień wcześniej była na brydżu ze staruszkami. Nie pasowało mi i nie pasuje, wiele szczegółów.

Nie ważne.

Rozkrzyczałała mi się na skype .

Kocham Kanadę!!!! Jak ja kocham Kanadę!!!!!

Aż mi się głupio zrobiło, że kocham TYLKO rodzinę, dom, kwiaty, zwierzęta, ludzi….. A nigdy nie pomyślałam, żeby wrzeszczeć, że kocham, USA, POLSKĘ, FRANCJĘ, …..nie będę też wydzierać się, że kocham morze, ale lubię morze, ocean, mimo że woda może mi sięgać tylko do kostek. Zrobiło mi się przykro, że jestem niewdzięczna krajowi w którym się wychowałam i temu, który mnie przygarnął. Tylko….nikt mi niczego nie dał za darmo, do wszystkiego doszłam swoją ciężką pracą, fizyczną i umysłową oraz cierpliwością w zdobywaniu wieli pagórków i szczytów. Niech wspomnę też, zdobywając upragnione szczyty nie raz, potykałam się, nabijałam guza, opadałam z sił. Kraj to też, panujące w nim przepisy, ustawy, nakazy i zakazy, które nie zawsze działają na korzyść obywatela, a działać powinny. Np. ochrona kobiet przed oprawcami. W stanach kobieta nie musi uciekać, to oprawcę się w sekundę eksmituje.

Bo czym jest miłość do kraju, którego nie znasz, czym jest miłość do kraju, który opuściłeś?

Moim skromnym zdaniem, najważniejsza jest rodzina, bo czymże byłby kraj bez rodziny? Połacią ziemi nad którą tylko wieje wiatr. Można kochać i wiatr i tą połać, ale to jest miłość nie odwzajemniona, pusta, nie budująca, jałowa.

Krzyczała o tej swojej miłości do Kanady, że niby Kanada dała jej wszystko. Dokładnie widziałam co dała, a co w Polsce Dana miała. Miała dom swoich marzeń, zamieniła legalnie na … mniejsza o to.

Więc, śledziłam zmagania sportowe olimpiady zimowej i cieszyłam się ze zdobytego każdego pierwszego miejsca amerykanów. Żeby Dana mi nie mówiła … teraz wiesz dlaczego kocham Kanadę…

Każdy kocha to co chce.

Można kochać marzenia i sny ulotne.

Naiwność czy głupota?

Faceta z którym się Danuś ma jutro spotkać, na oczy nie widziała. Trzeba do reszty zgłupieć albo być desperatką, aby pozwolić nieznajomemu facetowi (polak) przyjechać pod swój dom. Wsiąść do jego samochodu i pozwolić się zawieźć na lunch. A jeśli się jej ten facet nie spodoba? to też wsiądzie do jego samochodu? A jeśli będzie ją później nachodzić? A jeśli się facet spodoba, ona wsiądzie do jego samochodu a on jej nie zawiezie do restauracji tylko wypchnie z rozpędzonego samochodu, za jej głupie gadulstwo?

A jeśli…..

Dlaczego kobiety nie myślą? Dlaczego chce zrobić na złość swemu zakochanemu w młódce mężowi? Co i komu chce udowodnić? Dobrze jeśli wszystko się dobrze zakończy, ale żeby podawać adres nieznajomemu to szczyt głupoty.

No cóż, nie moje życie. Nie mój mąż. Żeby tego było mało, to poleciała do wróżki, wydała 60$ (kanadyjskich dolców), licząc w tej chwili każdego centa, bo zakochany mąż wydaje na panienkę. No cóż wydała to wydała.

– ona jest w ciąży – powiedziała.

Przez myśl przelaciała mi dziewczyna jej młodszego syna. Danuś sprostowała moje myśli.

– dzwoniła do ciebie, mąż ci powiedział? – dopytuję się

– no co ty, wróżka mi powiedziała

Aby nie zrobić Dance przykrości, śmiech stłumiłam. Pisząc to. W tej chwili nie mogę powstrzymać śmiechu.

– muszę z nim porozmawiać, bo jego panienka jest w ciąży, on o tym nie wie, to jest moja rodzina- gadała bez sensu

– to co? Powież mu że wróżka ci powiedziała? – spytałam

Danka chyba straciła resztki rozsądku. Na siłę chce poznać faceta, lata na baseny, kółka brydża, wertuje anonse, odwiedza wróżku. Nie dociera do niej, że staje się śmieszna. Nie potrafię jej uspokoić przez skypa, czy potrafiłabym to zrobić będąc tam na miejscu? Wątpliwe. Ona wpada w jakąś paranoję.

Jak było fajnie z mężem to się nudziła zamiast swoje małżeństwo ożywić, teraz jest jak jest. Oh, wiem, czasami nie ma czego już ożywiać, rozpada się, wali i umiera.

Zobaczymy co jutrzejszy dzień przyniesie.

Pogody nie zmienimy, obrotu kuli ziemskiej nie wstrzymamy, reszta jest w naszych możliwościach.

Porada

Zadzwoniła Danuś. Oczywiście ma problemy z mężem. No cóż, zakochany ale nie w żonie. Zmienił upodobania na młodsze i z korzeniami włoskimi. Z jego korzonkiem jak Danuś zdradziła, jest nie najlepiej, w to nie będę wnikać. Młodsze? Bo on i od Dany jest 4-5 lat młodszy. Nie pamiętam, bo w czym niby to jej by pomogło. Nie odmłodzi się, lat nie cofnie, a gdyby nawet by się udało, to zakochany obiektu swego uwielbienia nie skieruje obecnie w stronę swojej ślubnej. Nie po to wzdycha i nie tylko, bo wakacje spędził ze swoją 35latką, żeby teraz drapać plecy swojej starej żonie. Na prośbę o podrapanie , usłyszała … podrap sobie sama… Ot i się doczekała. Niańczyła go, traktowała go jak trzecie swoje dziecko. A “dziecko” niewdzięczne, robi jej problemy. Rozszalała się i rozkrzyczała Danuś…pogonię, rozwiodę się, dom na kredycie sprzedam, wywalę z sypialni…pokrzyczala i na tym zakończyła. Poszła do adwokata – polskiego darmowego. Jaka zapłata taka i porada. Rozwiedzie się, to państwo da rozwiedzionej:  pieniądze, dom i słuchając co Danuś mi opowiada, oczami wyobraźni widzę Kanadę jak Danuśce jeszcze jedzenie wkłada do buźki a Danuś wybrzydza. Zapomniała moja Danuś jak jej państwo pomogło po przyjeżdzie, a jednak emigrowała do Kanady legalnie. Przez pół roku nie mieli na chleb, nie mieli pracy, tułali się z jednego domu polskiego do drugiego. Dostali komunalne mieszkanko z innymi emigrantami, po powrocie z urzędów zastali tylko ramy do łóżek, nic więcej. Przejedli pieniądze które z Polski przywieźli. I teraz niby Kanada ma jej dać wszystko. Jeśli da to dobrze ale… nie licz na cudze jak swojego nie masz. Nie dała Danuś nic sobie wytłumaczyć. Poleciała do koleżanki, która ją skutecznie sprowadziła z obłoków na ziemię i postawiła obok zakochanego w młódce męża. Nie podskakuj, masz faceta zakochany to zakochany, tankuje samochód, spłaca kredyt, naprawy w domu dokonuje, coś tam gotuje, więc cicho siedź bo możesz mieć po rozwodzie tylko gorzej- powiedziała. Więc Danuśka, poluzowała, ucichła, nie podskakuje, tylko… zaczęła szukać w odwet na mężu, faceta. Pyta czy ja mam jakiegoś dla niej. Gdzie ja a gdzie ona, odległość. Całkowicie odbiło babie i tak też jej mówię. Przyjadę do ciebie – krzyczy – chcę podładować akumulatory. ….Oooo nie, ty chcesz mnie babo zamordować, masz siedzieć tam gdzie siedzisz – usłyszała w odpowiedzi. Niepocieszona umilkła. Rozumiem, chce coś zmienić, komuś coś udowodnić, ale tak się nie da, za szybko, za natarczywie. Dziś dzwoni i prosi o radę, a właściwie o naukę. Bo jak to ja robię, że faceci  za mną sikają – tak powiedziała. Zaszokowała mnie to mówiąc. Nie widziałam sikającego faceta, chyba gdzieś tam pod drzewem lub murem, obszymurka, było to w Polsce bo tutaj nie mam takiej możliwości. Wszędzie samochodem, pod sklepem alkoholowym nigdy nie ma żadnej opierającej się o mur lub drzwi osoby.

Naucz mnie proszę bo szykuje mi się randka – prosi. Ty jesteś taka inna, ja tak chcę, ja chcę być taka. Po tych słowach zaczęłam zastanawiać się, jaka to ja jestem. Normalna, wesoła, szczęśliwa, uśmiechnięta, o poranku widząc siebie w lusterku uśmiecham się i życzę miłego dnia puszczając do siebie oczko, cierpliwa, wyrozumiała, delikatna, twardzielka, szczera, uczynna, pracowita, miła, sympatyczna, potrafiąca zamknąć buzię w pół zdania. No nie, same zalety. Po prostu nie mam i nigdy nie miałam kompleksów co nie znaczy, że rozpiera mnie pycha i zarozumialstwo. No i jak moją Danuś nauczyć tego wszystkiego. Mam jeszcze obejrzeć przez skypa jej garderobę i podpowiedzieć co ma na siebie włożyć. Od razu zapowiedziałam, że te klapkopapucie to ma wsadzić głęboko w szafie.

Niestety nie podejmuję się nauczenia jej bycia mną. Tego się nie da zrobić. Każdy ma swój charakter, usposobienie, zachowanie. Ma być sobą, koniec i kropka. Tylko nie może być nudna bo nikt nie wytrzyma na dłuższą metę, a jest, o tym ona wie, ja i jej zakochany mążniemąż.

Tak to teraz widzę: mąż szalejąc, zaraził żonę, czy to grypa czy katar ale to im przejdzie.

Ważne chęci, lecz czyny ważniejsze

Jacy są znajomi z pracy, każdy dokładnie wie. Jednych lubimy innych unikamy. Bywa i tak, że przy okazji imien lub innych uroczystości, zostajemy w oddali, nie mamy ochoty składać życzeń. Nie zależy nam na ich zdrowiu lub chorobie, szczęściu lub nieszczęściu. Pozostajemy obojętni. Nie mamy ochoty na serwowane ciasta, kawy, herbaty. Nieszczere życzenia, udawane uśmiechy, uściski, osobiście mnie drażnią. Nie chcę sztuczności i tym samym, nie chcę tą sztucznością nikogo obdarowywać. To jest bardzo proste: lubię lub nie lubię, toleruję lub nie toleruję, kocham lub nie kocham, chcę kogoś odwiedzić lub nie chcę. W zakładach pracy jest jeszcze coś pomiędzy: wypada, muszę. Nawet jak nie mamy ochoty to musimy. Inaczej odbije się to na premii, nagrodzie.

Pracowe znajomości nie żyją po za pracą. Jeśli nawet, to z biegiem czasu nabierają innych znaczeń, umierają śmiercią naturalną. W Polsce nie miałam koleżanek z pracy, na gruncie prywatnym. To były znajomości w biurach. Z biegiem lat w wyniku zajmowanych stanowisk, nie wypadało “zaprzyjaźniać się” z innymi pracownikami. Szfostwo żyło swoim życiem, z tego “życia” również nikt nie pozostał wśród mego grona znajomych, a na pewno nie przyjaciół. Edukacyjni koledzy, przyjaciele, znajomi z biegiem czasu, też się wykruszyli, jak kruszy się suchy chleb. Ktoś został, tylko kilomerty dzielące nas nie ułatwiają utrzymanie kontaktów, mimo że działają komnikatory i społeczności internetowe. Zamieszkiwanie na innych kontynentach spowodowało zmianę poglądów i nie mówię tutaj o politycznych.

Pracuję obecnie wśród społeczności amerykańskiej, jedni przyjazdni, innym wszystko obojętne. Zrobione, odfajkowane, dziękuję, do widdzenia albo i nie do widzenia. Nigdy mi nie zależało na koleżeństwie i przyjaźniach. Jestem jaka jestem, a najlepiej czuję się w swojej rodzinie i ze sobą. Nie nudzę się we własnym towarzystwie, jest mi bardzo wygodnie i to towarzystwo sobie bardzo cenię. Jestem osobą otwartą na poznawanie wszystkiego nowego. Takim to sposobem zaprosiłam koleżankę z pracy wraz z mężem w odwiedziny do mojego domu. Kupiła dom nad oceanem i wyprowadza się wraz z całym dobytkiem, a jest to mąż i pies, do innego stanu i już nowego domu. Stwierdziłyśmy, że chcemy kontynuować naszą znajomość nawet na odległość. Początkowo nasze spotkanie ustaliłyśmy na czartek. Hrnold a mąż Ellen, nie był chętny na towarzyszenie w spotkaniu. Po wymianie smsów, okazało się, że czwartek nie bardzo jej pasuje. Zaczęłam podejrzewać, że po prostu rezygnuje, a nie chcąc mnie urazić, kombinuje. Nie zrażona, zaproponowałam piątek. Byłam w błędzie z tym kominowaniem. Termin jak najbardziej jej pasował i …Haroldowi też.

Przyjechali!!!!!! Ellen była ciekawa mojego domu i rozpoczęliśmy “wycieczkę” po “salonach”. Harold szybko nawiązał rozmowę z MM. Upiekłam chlebek turecki, który przypadł moim gościom do gustu a kawa, jak kawa. Spędziliśmy w swoim towarzystwie ponad 2 godziny, i powiem, nie nudziliśmy się. Zaklepaliśmy następny termin naszego spotkania, jeszcze przed ich całkowitym wyjazdem z miasta.

Lubiłam i lubię swoich nowych znajomych. Po ich wyjeździe zastanawiałam się….że też im się chciało do mnie przyjechać….

Musi w tym coś być, może nie w tym, tylko we mnie.

Zadowolona jestem bardzo ze spotkania, MM również.

Mam nadzieję, że ta znajomość utrzyma się na dłużej.

Prezent jaki otrzymałam od nowych znajomych. Może to nic, a dał mi wiele radości.

Trzeba umieć cieszyć się z niczego, tak niewiele osób opanowało tą sztukę.