ogryzekzycia

ucichły przerażające pioruny i deszcz złagodniał. Rynny już równomiernie odbierały wodę. Już nie dławiły się i nie dudniły, krzycząc swoim głosem. – nie nadążamy, brak nam tchu!!!!

Ostatnie błyski piorunów pojawiały się w szparach pomiędzy żaluzją a ramą okienną. Nie były już głośnie i przerażające. 

Można było odetchnąć i uwolnić napięcie w ciele. Bo ciało od początku odległych piorunów do tych zbliżających się, było napięte jak struna w skrzypcach. Gdy świat za oknem powoli się uspokajał struna przechodziła do stanu jej nastrojenia. 

Strach zelżał i nie musiałam już być w gotowości. Nie trzeba było siedzieć na brzegu łóżka w oczekiwaniu na najgorsze.

4:10am – mogłam się położyć i przykryć kołdrą. Tylko sen nie przychodził.

Padający deszcz tańczył przy powiewie wiatru. Odgłosy z za okna dostawały się do sypialni. 

Patrzyłam w ekran telefonu klikając w literki, czekając na całkowity spokój za oknem.  

Momentami było strasznie. 

Byłam sama, bez słowa. 

– wszystko dobrze, zaraz minie. 

Kiedyś piorun wpadł do mego domu rodzinnego. Widziałam – spalił liczniki elektryczne wracając do nich. To się działo na moich oczach. 

Strach został do dziś. 

Natura jest piękna, a czasami pięknie przerażająca. 

Otarłam spływającą łzę co nie oznacza, że płaczę.