ogryzekzycia

Od jakiegoś czasu nie padało. Pogoda była słoneczna i gooorąącoooo. Mój organizm już przyzwyczaił się do upałów. Wczoraj przy ciut powyżej 37ºC pracowałam na zewnątrz. Nic nie zapowiadało, że dziś będzie padać i błyskać. Błyska i grzmi upiornie. 3sek od błysku do grzmotu, to 1 km. Nie zdążyłam policzyć do 1 i jak pierdyknęło, że podskoczyłam. Spojrzałam jedynie, czy to nie w sąsiadów dom piorun uderzył.

MM ugrzązł na lotnisku i wciąż zmieniają godzinę odlotu. Tylko nie ma czym odlecieć, bo samolotu nie ma. Powinien już być w domu a on, gdzieś tam na lotnisku, gdzie piękne słońce świeci.

Córcia też ugrzęzła w Downtown. Pojechała zapłacić za studia. Nie chciała przelewem, bo potrącają prawie 100$. Wzięła gotówkę, a to nie zła kasa, schowała w ….majtki. Bo gdzie można schować.

Downtown nie jest bezpieczne, dużo bezdomnych krążących po ulicach, parkach i stacji metra. Wprawdzie policja patroluje skwery i ulice, ale nie ma prawa bez powodu aresztować. Tym bardziej, że zapewne zna każdego bezdomnego. W większości są to alkoholicy i ćpuny, którym nie należy się nawet nocleg w przytułku, jeśli jest na haju oczywiście. Nie wiem jak z zupą pod kościołem, ale tam ustawia się bardzo długa kolejka, więc ćpun czy alko nie wystoi 2-3h.

Najgorzej, że tacy zaczepiają ludzi. Brudne ręce tak daleko wyciągnięte w co łaska, że gotowi za gardło schwycić. Przecież mogą z biegu chwycić za plecak lub torebkę, biegnąc dalej oddać innej umówionej osobie. Taką sytuację widziałam w swoim mieście w Polsce. Autobus podjechał w zatoczkę przystanku. Ludzie ruszyli w kierunku autobusu, jeden drugiego popychał, każdy chciał wsiąść. Zauważyłam chłopaka biegnącego w kierunku autobusu. Miałam wrażenie, że biegnie, aby zdążyć, ale tylne otwarte drzwi autobusu minął, nabrał prędkości w tym czasie przy drzwiach środkowych autobusu stało kilka osób. Jedni na schodkach inni jedną nogą na schodkach a chyba 3 osoby na zewnątrz. Ci na zewnątrz popychali osoby stojące na schodkach. Chłopak przyspieszył, wyrwał kobiecie torebkę, którą miała przewieszoną na ramieniu i …pobiegł dalej. Zanim wszyscy stojący na przystanku i przechodzący obok zorientowali się, chłopaka już nie było.

Poszkodowana kobieta była w szoku, ja też, ponieważ to był ułamek sekundy i jakby nic się nie stało. A jednak się stało. Kobieta zaczęła krzyczeć. Ale gdzie i kogo szukać.

Należałam do osób przechodzących obok przystanku. Nie znam dalszej historii.

Gdy ten chłopak biegł zrównał się ze mną, gdybym wiedziała, że sytuacja tak się rozwinie to przynajmniej zapamiętałaby profil, ubranie, buty. Niestety to było coś niespotykanego i niespodziewanego, że nie zwróciłam uwagi. Byłam święcie przekonana, że biegnie, aby zdążyć na stojący autobus w zatoczce.

Po prostu trzeba być ostrożnym.

Co w lewej nodze wierciło, to się na razie nie dowiem. Przestało. Biodro również boleć przestało. Może to nerwobóle? Jak widać chcę być dla siebie lekarzem.

Dziś również nie wyszłam na yard, przy 38 stopniach, niebezpiecznie pracować na zewnątrz. Przesiedziałam przed komputerem prawie całe popołudnie. MM kupił mi duży monitor do laptopa. Oczywiście świetna zabawka, ale mam kłopot. Za daleko odsunę monitor muszę zmienić okulary, za blisko też niewygodnie. Przeszkadzają mi dwa monitory. MM tak pracuje, ale on pracuje i jest przyzwyczajony, potrzebuje większego ekranu.

Zdecydowałam zwrócić, jeśli nie jest za późno.

Mogę wprawdzie oglądać filmy, ale mamy TV.

Nie chciałam robić przykrości MM i zwlekałam z decyzją, a i siebie przekonywałam, że jednak potrzebuję.

Nie potrzebuję.

Zdjęcia kwiatów i owadów są ooogrooomneee. Przy dobrze wykonanym zdjęciu widać każdy szczególik.  No po prostu cudo, z tym, że z tego cuda rezygnuję.

Tak to jest, jeszcze taki się nie urodził, żeby kobiecie dogodził.

nie trafię do więzienia, ale zrobiłam to nieświadomie. W pół drogi do sklepu, zorientowałam się, że prowadzę samochód “wesolutka”, a więc po dwóch lampkach wina.  Jestem wierna jednemu gatunkowi( od 16/17 roku życia) Martini Rosso. Miałam trudności z odnalezieniem w Ameryce, udało się. Więc jadę, a przede mną samochód police, wtedy zorientowałam się, że moje postrzeganie jest ciutkę inne. Mózg włączyłam na szybki restarter, oczy wytrzeszczyłam,  okulary przeciwsłoneczne na nosie.

Policyjny pojechał dalej, skręciłam na parking sklepowy. UFFFFF!!!

Nieświadoma, co robię !!!

wsiadłam za kierownicę!!!!! pierwszy raz w swoim życiu!!!!! pod wpływem!!!!!!

Tylko w łeb sobie strzelić!!!!

Nie było tak strasznie jak się MM spodziewał. Na początku weszłam do jacuzzi. Woda mokra, ale cieplutka jak rosołek. Ostrożnie trzymając się kurczowo poręczy zeszłam schodkami aż do dołu. MM podtrzymując mnie posadził na ławeczce. Serce to miałam w piętach. Woda sięgała mi do piersi. Kilkakrotnie wstawałam i siadałam trzymając się dłoni MM. Po około 10 minutach oswajania się z wodą zdecydowałam, że czas na basen. Miałam do pokonania 5 kroków. Drżące nogi ciągnęłam po mokrej posadzce. Chciałam odwlec moment wejścia do wody. Kilka schodków w dół. Trzymałam się kurczowo poręczy i wydawało mi się, że zaraz ją wygnę, mimo że metalowa. Stopień w dół i za chwilę stopień w górę, gotowa do ucieczki. Powtarzałam ten scenariusz kilka razy. Musiało wyglądać to dość zabawnie, kiedy spojrzałam na głowę wystającą z wody z promienistym uśmiechem.

Łatwo powiedzieć…zrób to, jeszcze jeden stopień… gorzej z wykonaniem. Nabrałam powietrza w płuca, zacisnęłam zęby i przymrużyłam oczy i weszłam. Byłam w basenie pełnej mokrej wody do momentu,  aż mi zabrakło powietrza. Ale… MM pozwolił na ucieczkę jedynie stopień wyżej, wciąż byłam zanurzona w wodzie, do pępka.

Męczyłam się przy tej poręczy i tych schodach i za nic w świecie, nie mogłam się od nich uwolnić. Czułam się bezpieczna. Bałam się, że MM się utopi i nie pozwalałam jemu na żadne głębsze zanurzania i pokazywanie, że woda człowieka unosi. Jakoś mnie wiele lat temu nie uniosła jak chłopcy mnie wrzucili. Obudziłam się nad brzegiem jeziora. A teraz MM mi coś takiego pokazuje. I co z tego, że inni pływają. Ale mogą się utopić. Mój kolega był wspaniałym pływakiem i nurkiem i się utopił, normalnie się utopił.

Przezwyciężyłam strach, opuściłam w końcu tą poręcz. Zeszłam niżej. Musiałam znów wyglądać dość komicznie. Facet pływający obok pokazał mi swoje białe zębiska.

Nie do śmiechu mi było i nie do oddychania, bo wciąż nabierałam powietrza w płuca i przesuwałam się brzegiem basenu, tuż za mężem. To nabieranie powietrza do płuc miało zapewne mnie uchronić przed utonięciem. Na zasadzie bańki powietrza unoszącej się na tafli wody, tylko moja waga jest niecoooo większa.

Przesuw wzdłuż brzegu basenu był na odległości około trzech kroków nie więcej. Zdecydowałam wracać. Za wiele stresu.

Kiedy usiadłam na najwyższym schodku, MM przyniósł pałki z pianki. Wsadziłam je pod pach i próbowałam się unosić. Namowy MM abym opuściła niżej głowę unosząc się na plecach, nie poskutkowały. Nie dały również zamierzonego celu, abym zanurzyła głowę chociaż do brody stojąc w wodzie. To nie ten etap mojego oswajania się z wodą. Może następnym razem.

Spodobało mi się w tej wodzie, z tym, że jestem spięta jak agrafka. Może to za którymś razem minie. Dziś odniosłam sukces!!

Weszłam do wody, powyżej kostek!!

Dziś po pracy wybraliśmy się we czwórkę do pizzerii. Och… zdałam się na swoje wyczucie i… zamówiliśmy pizzę, ja wybrałam. Później okazało się, że wybrałam tragicznie. No wiesz? żeby do pizzy dodawać sos BBQ to pierwszy raz się z tym spotkałam. Zamówiliśmy pierwszy i ostatni raz taką pizzę. Pizza musi, powtarzam musi być z keczupem.

Po kolacji pojechałam z MM oglądać samochody. Musimy kupić samochód dla MM.

Niestety dwóch dilerów odwiedziliśmy, ale żeby coś tak naprawdę wpadło w oko, niestety nie było. Szoku nie doznaliśmy, niestety.

Obsługiwał nas szybki i bardzo sprawny Fin. Ku naszemu zdziwieniu nie zapytał, czy mamy ID lub coś w tym rodzaju, ale… wręczył nam kluczyki i …w drogę na próbną przejażdżkę. W jedną stronę prowadził MM, powrotna należała do mnie. Samochód sportowy z dachem odkrywanym ale….siedzenia to były strasznie sztywne i proste. Cena dostępna, przejechane mile 70tys. też może być, OK ale… te siedzenia to tylko dla maciutkich ludzików. Nie było zadowolenia z jazdy trzeba było prostować zdrętwiały kręgosłup.

Samochodu nie kupiliśmy